blog on tour

Belfast z okna czarnej taksówki

2011-11-15T23:09:00.003Z

Belfast 2011

W drodze powrotnej z Cushendall zahaczyłyśmy z Kate o Belfast. Już od dawna chciałam zobaczyć tam bariery oddzielające dzielnice protestanckie od katolickich. Mieszkając w Polsce nie miałam pojęcia o ich istnieniu, dopiero dwa lata temu ktoś mi o nich powiedział. Wydaje się, że jest to temat przemilczany, bo często nawet Brytyjczycy nie zdają sobie sprawy z ich istnienia. Bariery odgradzają kilkanaście dzielnic i oficjalnie mają za zadanie chronić mieszkańców owych dzielnic przed gangami chuliganów działających po obu stronach. Praktycznie – stały się w Belfaście częścią miejskiego krajobrazu, przypieczętowaniem politycznego statusu quo, ciągłych tarć pomiędzy katolikami i protestantami. Dowiedziałyśmy się, że najlepiej jest je zobaczyć wynajmując 'black cab', czarną taksowkę, z kierowcą – przewodnikiem, który obwozi po najbardziej newralgicznych punktach miasta. Niektóre bariery mają bramy, które zamykają się każdego dnia około godziny 19:00 i otwierają się ponownie wczesnym rankiem. Jeśli chce się przejechać na drugą stronę w godzinach zamknięcia, trzeba objechać płot na około. Bariery sięgają czasem do 7 metrów, najdłuższy ma 5 kilometrów. Zostały postawione pod koniec lat 60 i na razie nie zapowiada się żeby je zlikwidowano. Mieszkańcy już się do nich tak przyzwyczaili, że traktują je jako coś naturalnego. Budynki tak w dzielnicach protestanckich jak katolickich pokryte są ideologicznymi muralami wyrażającymi przynależność do danej strony. Sytuacja w Belfaście przywodzi na myśl skojarzenia z murem Berlińskim, a nawet Palestyną, z tym że nikt o tym głośno nie mówi...

Bariera odzielająca dzielnicę protestancką od katolickiej w Belfascie, 2011

Mural po stronie katolickiej, Belfast 2011

Mural po stronie protestanckiej, Belfast 2011

Curfew Tower

2011-11-14T21:26:00.000Z

Nasz projekt w Cushendall

2011-10-13T18:38:00.003+01:00

Każdy rezydent wieży musi pozostawić po sobie jakiś ślad - datek w zamian za gościnę. Nasz przejściowy dom wypełniony jest zatem najróżniejszymi rodzajami twórczości artystycznej. Wieża wypełniona jest pracami mocnymi, interesującymi konceptami, ale także bohomazami, najczęściej przedstawiającymi wieżę samą w sobie. W następnym poście postaram się zamieścić zdjęcia najbardziej interesujących okazów.
Artystkami nie jesteśmy, daletgo trudno nam było z Kate zdecydować co możemy dla wieży zostawić. Po krótkiej dyskusji doszłyśmy do wniosku, że skoro uwielbiamy czytać i pisać, powinnyśmy w taki sposób podejść do zadania. Pisałam już o Astrid, od której niespotykana kolekcja pocztówek wisi na ścianach wieży. Jej konsekwencja spowodowała, że postanowiłyśmy dowiedzieć się kim na prawdę jest. Naszym zadaniem na ostatnie cztery dni było przeczytać je wszystkie. Na początku była nam całkowicie obca, teraz wydaje się bardzo dobrze znana. Zostawimy dla niej list, opisujący jak sobie ją wyobrażamy. Mamy nadzieję, że pewnego dnia będziemy mogły porównać symulakrum z rzeczywistością. Poza tym pojechałyśmy dziś zobaczyć Glenariff Forest Park z najbardziej niesamowitym wodospadem jaki widziałam w życiu. Poniżej kilka zdjęć z poprzednich dwóch dni.

Świat należący do Astrid

2011-10-12T20:58:00.000+01:00

Jesteśmy prawie całkowicie pochłonięte czytaniem pocztówek od Astrid. Jest na prawdę magicznie. Nie muszę nic robić, tylko odpoczywać, podziwiać widoki, czytać, gotować, jeść, spać i rozmawiać... Ciekawe jak długo mogłabym tak żyć, w wieży po środku irlandzkiego pustkowia, otoczona morzem, górami i lasami? Tak na prawdę jest tutak kilka sklepów, pubów, żyje tu także garstka bardzo przyjaznych ludzi. Właścicielka loklanego pubu podwiozła nas dzisiaj do Giant Causeway, podobo jednego z cudów świata. Pub się włąśnie zamyka, muszę więc kończyć. Wracam do świata należącego do Astrid.

Irlandzka ucieczka

2011-10-11T18:30:00.003+01:00

Co Antrim, Cushendall, Coast Road 1930's

Wczoraj około południa znalazłyśmy się razem z Kate PW (moją kuratorską partnerką) na końcu świata, w północno irlandzkiej wsi - Cushendall. Jesteśmy tutaj w związku z artystyczną rezydencją współ organizowaną przez the Eastside Projects. Jadąc do tego miejsca nie oczekiwałam niczego, ciągle zajęta innymi sprawami nie miałam nawet czasu pomyśleć jak mógłby nasz czas w Północnej Irlandii wyglądać. Naszym planem było dokończyć pisać publikację do projektu Post - Industrial Revolution. Rzeczywistość okazała się tak bajkowa, że nie mamy już ochoty pisać publikacji. Jesteśmy prawie całkowicie odcięte od cywilizacji. Aby opublikować tego posta łapię sygnał w lokalnym pubie. Moja sieć komórkowa nie ma tutaj zasięgu, więc pierwszy raz od wielu lat nie używam telefonu. Swoją drogą, dziwnie jest móc sprawdzić mejle ale nie byś w stanie wysłać smsa. Rezydencja odbywa się w starej wieży, po środku wsi, przerobionej na mieszkanie dla artystów chcących zatrzymać się tam od dwóch tygodni do miesiąca. Warunek jest jeden: trzeba zostawić po sobie jakiś ślad, najlepiej artystyczny. Takim sposobem wieża należąca do muzyka, artysty i celebryty Billa Drummonda, zamieniła się w oryginalną galerię sztuki do której ciągną najróżniejsze artystyczne osobowości poszukujące ostoi spokoju zdala od wielkiego miasta. Wczorajszy wieczór spędziłyśmy na czytaniu pocztówek wysyłanych do wieży, przez ostatnie trzy lata, przez osobę o imieniu Astrid. Z setek kartek zapisanych maczkiem wyłania się portret osoby, która z każdą kolejną przeczytaną pocztówką, wydaje mi się bliższa. Poznaję historię trzech lat jej życia w odcinkach, które staram się dobrać do siebie jak puzzle. Ciekawe kim okaże się Astrid...

Tajemniczy ogród

2011-09-10T21:43:00.001+01:00

Tegoroczny Serpentine Gallery Pavilion 2011 autorstwa Petera Zumthora uwodzi kontemplacyjnym charakterem. Zumthor zaprojektował minimalistyczny, czarny klocek, który zaskakuje subtelnym, sensualnym wnętrzem. Ogród został zaprojektowany przez Pieta Oudolfa, który zasłynął dzięki projektowi zagospodarowania pasa ziemi wzdłuż niużywanej linii kolejowej w Nowym Jorku. Zewnętrzna forma architektoniczna jest swego rodzaju murem odzielającym wewnętrzny ogród od reszty świata, ale także tworzy dla niego ramy, czyni go wyjątkowym. Budynek przypomina nieco labirynt, nawiązując do historii ogrodów, nadając całemu założeniu nutę tajemniczości. Podwójne ściany mają za zadanie tłumić nieproszone hałasy i zapachy. Hortus conclusus, zamknięty ogród może być miejscem kontemplacji, relaksu oraz międzyludzkich interakcji. Pozostaje nam tylko usiąść przy stoliku, wąchać zioła i kwiaty, patrzeć, porozmawiać z sąsiadem i ewentualnie zjeść przyniesioną ze sobą kanapkę...

photo by Thomas Bryans

photo by Philip John Jones

Biennale w Wenecji

2011-09-08T09:29:00.002+01:00

Przez ostatni rok prawie nie pisałam. To znaczy prawie nie pisałam bloga. Udało mi się za to ukończyć publikację do projektu From Exile to Freedom, która składała się z 13 wywiadów z polskimi ekspatami w Anglii, a także zorganizować projekt Post-Industrial Revolution. Ten ostatni był wymianą artystyczną pomiędzy Wielką Brytanią, a Polską, skupiającą się na poprzemysłowych terenach Gdańska i Birmingham.

Wakacje miałam równie zajęte, dlatego nie pojechałam na biennale do Wenecji. Głośno jest w Anglii o polskim pawilonie do którego zaproszono izraelską artystkę Yael Bartana. Dwa wpływowe magazyny o sztuce (Art Review i Art Monthly) umieściły zdjęcia artystki i filmu na swoich okładkach. Art Review poświęcił pracom Bartany obszerny artykuł, w którym opisuje wszystkie filmy i ich kontekst, oraz podkreśla bezprecedensowe w Polsce zaproszenie artystki z zewnątrz do reprezentacji narodowego pawilonu. Słyszałam, że polski pawilon jest tym razem równie popularny wśród zwiedzających co pawilon brytyjski. W tym roku Wielką Brytanię reprezentuje Mike Nelson, Szkocję Karla Black, Walię zaś Tim Davies. Szkocja i Walia były po raz pierwszy niezależnie reprezentowane na Biennale w Wenecji dopiero w 2003 roku.

b-ART-er: relacja

2010-12-01T09:20:00.004Z

Uff dobrze że już po. Wczoraj demontowaliśmy wystawę „b-ART-er”, co oznacza że mam już najbardziej wyczerpujący etap tegorocznego zaliczenia na studiach za sobą. Nasz pokaz okazał się relatywnym sukcesem. Otwarcie przyciągnęło dużą grupę ludzi, a także w kolejnych 3 dniach wystawa cieszyła się zainteresowaniem. Niestety nie udało nam się dotrzec do tak dużej ilości zakupowiczów jak byśmy chcieli. Niemniej jednak temat recesji i alternatywnych form ekonomii wydał się, przybyłej publiczności, wart uwagi. Uderzyło mnie, że nasza wystawa podchodziła swobodnie to rangi tzw. dzieła sztuki. Połowa prac została dosłownie wyniesiona przez publiczność, druga połowa natomiast (w większości) po zakończeniu wylądowała w koszu na śmieci. Nie o same obiekty przecież chodziło, ale o to co mają one do powiedzenia. I tak na przykład Michael Bold 'sprzedawał' pudełka pełne niczego w zamian za fotografię 'kupującego'. Alexandra Lockett zachecala do ogrodniczej partyzantki. Przygotowała zestaw nasiennych granatów (nasiona + glina + ziemia) w sam raz do zazielenienia (na wiosnę) łysych i zapomnianych skrawków ziemi w centrum miasta. Chris Clinton pokazał piękne w swojej prostocie instalacje wykonane z materiałów pochodzących z recyklingu. Tim Stock rozdawał unikalne fotografie dziesiątków pustych sklepów na terenie Wielkiej Brytanii.
W sobotę promowaliśmy „Dzień Bez Kupowania”, w ramach protestu przeciwko zbędnym zakupom i nadmiernej konsumpcji. Nasz sklep znajdował się w dość spokojnej części centrum handlowego, ale po przejściu 20 metrów tłum kupujących przyprawiał o zawrót głowy. (Prawdę mówiąc takiej ilosci ludzi jak na High Street w Birmingham mozna zobaczyc co weekend, nie widziałam nigdy wcześniej.) My próbowaliśmy promować ideę alternatywnego spędzania wolnego czasu zapraszając do naszego sklepu 83-letnią mamę naszej współ-kuratorki, która przez większą część dnia robiła sobie spokojnie na drutach, piła z nami herbatę i wyglądała po prostu uroczo.

Alexandra Lockett, Seed Bombs, b-art-er 2010, fot R Piotrowska

Chris Clinton, b-art-er 2010, fot R Piotrowska

Tim Stock, photographs of empty shops, 2010, barter, fot R Piotrowska

Oswajanie dzielnicy: Inhabit

2010-11-20T13:28:00.000Z

W poprzednim poście pisalam o ‘b-ART-er’, wystawie w pustym sklepie, której otwarcie już za 5 dni! ‘b-ART-er’ odbywa się w ramach Inhabit, czyli pojawiających się i znikających herbaciarni sztuki w pustych sklepach Birmingham. Pierwszą herbaciarni ę odkrylam na Hagley Road po drodze do mojego domu. W długo nieużywanym sklepie zauważylam grupkę ludzi popijajacych herbatę, pomiedzy eklektyczną mieszanką stołów, krzeseł , filiżanek, talerzyków, czajników i talerzy. Weszlam do ś rodka i od razu zostałam przyjażnie powitana filiżanką herbaty. Tak zaczela sie współpraca Curator5 z Inhabit.

Herbaciarnie mają na celu utworzenie utraconej przestrzeni społecznej i zwiększenie zaufania społeczności do lokalnej przestrzeni. Dlatego w łaśnie Inhabit zacheca do rozmów z sąsiadami, organizuje warsztaty twórcze przy cieście i herbacie, zapewnia przyjemne miejsca spotkań , oraz zaprasza artystow i kuratorów do współpracy. Stara się zmienić oblicze lokalnych ulic. Działania w ramach Inhabit będą się odbywać do konca 2010 roku na terenach dzielnic Birmingham: Erdington, Hodge Hill, Ladywood, Perry Barr oraz w centrum miasta, gdzie odbedzie sie nasza wystawa B-ART-er.

Kuratorzy pchaja wozek sklepowy podczas b-ART-er!

2010-11-19T16:10:00.000Z

Ostatnio zaczelam studia kuratorskie w Birmingham i jako cwiczenie w pierwszym semestrze musielismy zorganizowac wystawe. Na poczatku bylam przerazona, bo jak tu w 5 osób kuratorowac? Zupelnie sie nie znalismy, a na dodatek dano nam na to tylko 2 miesiace i zerowy budzet! Co wiecej, roznilismy sie w pogladach na sztuke czesto diametralnie. Okazalo sie jednak, ze zadanie jest wykonalne. Znalezlismy temat, ktory wszystkich nas gdzies tam dotyczy, czyli problem recesji. Poprosilismy interesujacych nas artystow, aby wyprodukowali prace dotyczace nie tylko samej recesji i zasad dzialania wolnego rynku, ale takze mozliwych innych form ekonomii. Stad wlasnie wziela sie nazwa b-ART-er, bo barter oznacza przeciez po angielsku handel wymienny. W czwartek 25-go listopada bedzie mozna zobaczyc rezultaty, pokazane w jednym z pustych sklepow w centrum handlowym Pavilions w Birmingham. 27 listopada podczas Buy Nothing Day (Dnia Bez Kupowania) bedziemy natomiast pchac pusty wozek sklepowy. Zapowiada sie dobra zabawa!

Artists: Michael Bold, Chris Clinton, Alex Lockett, Adam Radley, Lisa Roffey, Tim Stock

www.b-art-er.com

Where:

Pavilions Shopping Centre

38 High Street

Birmingham, United Kingdom

Opening Times:

Thursday 25th, 5pm-7pm
Friday 26th, 9am-6pm
Saturday 27th, 9am-6pm
Sunday 28th, 10:30-4:30pm

Nowy cykl malarski Anny Orbaczewskiej!

2010-11-06T20:38:00.001Z

Ostatnio napisałam tekst o malarstwie Anny Orbaczewskiej. Dziś publikuję tylko kilka zdań na ten temat, ale wkrótce dłuższy artykuł!

Anna Orbaczewska w cyklu Podejrzane2, Relacje maluje to co dobrze zna - współczesne mieszczaństwo. Podgląda i przedstawia w swoich obrazach społeczeństwo w którym się wychowała, a w rezultacie wytyka mu to, co jest w nim podejrzane. Pyta o to jak bardzo potrafimy utożsamiać się z tym co zostało nam narzucone przez kulturę, uznając oczekiwania społeczne jako nasze własne potrzeby i pragnienia. Obrazy Orbaczewskiej z reguły przedstawiają sytuacje intymne, spacer w lesie, zabawę w jeziorze – sielankowe, często familijne sytuacje, których fotografie z powodzeniem można by umieścić w rodzinnym albumie fotograficznym. Wszystko jest tam dobre i ładne. Album rodzinny, jak pisze Susan Sontag, jest sposobem w jaki dana rodzina chce być postrzegana. Poprzez wprowadzenie do obrazów tekstu, sielskie sceny Orbaczewskiej traktują właśnie o tym, czego w owych albumach nie ma, o tym co znajduje się pod ładną powierzchnią, co chcielibyśmy ukryć przed resztą społeczeństwa. Nie ma tam samotności, zmęczenia, płaczu, bólu, frustracji, przemocy ani strachu. Wszystko to natomiast znajdziemy w na pozór sielskich scenach artystki.

Filmy Andrzeja Karmasza na "Slavic Soul Feast" w Birmingham

2010-10-26T20:09:00.003+01:00

Andrzej Karmasz zajmuje się fotografią, malarstwem i sztuką video. Artysta zasłynął pracami podejmującymi problem tożsamości płciowej i kulturowej. Bada te obszary wcielając się w osoby, zazwyczaj kobiety, z innego kręgu kulturowego. Artysta podróżuje do różnych, często odległych zakątków świata, gdzie zmienia swoją tożsamość. Najbardziej znana jest jego seria autoportretów, w której wcielił się w gejszę. Nie wystarcza mu zwykła charakteryzacja. Zdjęcie końcowe jest wynikiem długiego procesu wnikania w obcą sobie kulturę i rolę.

“Slavic Soul Feast” zaprezentowalo dwa filmy dokumentujące jego transformacje. Video “Silence of the taming” przedstawia jego przeobrażenie w geishę. Aby to osiągnąć uczęszczał do szkoły dla gejsz, gdzie uczono go jak zostać „idealną japońską kobietą”. Video “Feet above the ground” z kolei pokazuje jego jako jedną z kobiet azjatyckiego ludu Akha.

Video „Niiza Hotto Plaza” także traktuje o tożsamości kulturowej, ale tym razem role zostają odwrócone. Karmasz tak opowiada o tym projekcie: “(...) Słyszałem o grupie (Japończyków) w Tokjo zainteresowanych polskim tańcem. Dotarcie do nich okazało się niesłychanie skomplikowane. Gdy już ich znalazłem, odkryłem że są oni bardzo nieśmiałą grupą ludzi, która nie specjalnie chciała się dzielić ze mną swoim nietypowym hobby. Po serii telefonów w końcu udało mi się z nimi spotkać w ich klubie, na przedmieściach Tokjo. W budynku o nazwie “ Niiza Hotto Plaza” grupa Japończyków ubranych w tradycyjne polskie stroje ludowe spotyka się co sobotę od 20 lat. Okazało się, że tancerze czuli się nieswojo w mojej obecności (...). Obawiali się bowiem, że jako Polak mogę być krytyczny w stosunku do ich tańca. Nie udało mi się wyjaśnić okoliczności w których grupa powstała ani przyczyny dla której jej członkowie są zainteresowani polskim folklorem. Tancerze udzielali bowiem raczej wymijających odpowiedzi w tej kwestii. (...)”.

Wydarzenie zorganizowane zostalo jako część Black History Month, który promuje wiedzę na temat ogromnego wkładu jaki Czarni ludzie wnieśli w każdy aspekt życia, na całym świecie. Miesiąc ten jest także pretekstem do pogłębienia wiedzy o innych mniejszościach narodowych i etnicznych mieszkających na terenie Wielkiej Brytanii, w tym także Polskiej.

Istnieje w Polsce ponad 70 różnych regionów z odmiennymi rodzajami tańców, kostiumów, oryginalnych melodii i pieśni. Slavic Soul Feast przedstawilo Słowiański, w tym także i Polski, folk szerszej publiczności. Podstawowych kroków można się bylo nauczyć podczas warsztatów tańca ludowego. Oprócz tradycyjnych i współczesnych folkowych brzmień polecieli także klasycy muzyki alternatywnej oraz wystapil zespol jazzowy Tymek Jozwiak Trio!

Slavic Soul Feast startuje już w tą sobotę o godzinie 19:00!

2010-10-21T17:38:00.001+01:00

Slavic Soul Feast startuje już w tą sobotę o godzinie 19:00! Wieczór rozpocznie pokaz video Andrzeja Karmasza, biorący pod lupę współczesne wielokulturowe społeczeństwo i przynależność etniczną. O 19:30 będziecie mogli spróbować własnych sił podczas warsztatów tańca ludowego. Następnie zagra zespół Jazzowy Tymek Jóźwiak Trio, po czym pozostanie Wam już tylko wskoczyć na parkiet i zatańczyć do współczesnych słowiańskich bitów wybranych przez DJ-kę Magpie Brown!

Slavic Soul Feast jest organizowana przez Polish Expats Association w @A.E. Harris w Jewellery Quarter w Birmingham.

Gdzie:

Stan’s cafe

@A.E. Harris

128 Northwood Street, Jewellery Quarter

Birmingham B3 1SZ

Kiedy:

Saturday 23rd October 2010

Contact: 07749676993

roma@polishexpats.org.uk

Tickets : £3 at the door

POST – INDUSTRIAL REVOLUTION OGLASZA NABÓR KANDYDATOW NA REZYDENCJĘ ARTYSTYCZNĄ W BIRMINGHAM W WIELKIEJ BRYTANII. TERMIN NADSYLANIA ZGLOSZEŃ: 1 GRUDNIA 2010

2010-10-17T11:21:00.002+01:00

O PROJEKCIE

Post Industrial Revolution jest wymianą artystyczną pomiędzy Polską i Wielką Brytanią, skupiającą się na dwóch miastach: Gdańsku i Birmingham, a w szczególności na dwóch obszarach tych miast– Stoczni Gdańskiej oraz dzielnicy Digbeth. Podobieństwa miedzy Birmingham i Gdańskiem są znaczące. Oba miasta, w którymś momencie historii, musiały zmierzyć się z upadkiem wielkich zakładów przemysłowych. W wyniku tego i Birmingham i Gdansk dysponują obecnie imponującymi przestrzeniami poprzemysłowymi, które mają być wkrótce przekształcone w nowoczesne centra obu miast. Post – Industrial Revolution jest pretekstem do wyprodukowania prac w stosunku do historii i uwarunkowań społeczno – politycznych owych miejsc, oraz podejmujących problemy związane ze zmianą ich przeznaczenia.

Projekt jest organizowany we współpracy z the Lombard Method (Birmingham) i z Instytutem Sztuki Wyspa (Gdansk). Producentami projektu są kuratorki Roma Piotrowska i Kate Pennington – Wilson oraz Polish Expats Association. Post – Industrial Revolution jest dofinansowany przez National Lottery poprzez Arts Council England oraz Birmingham City Council.

Aby dowiedzieć się więcej zajrzyj do naszego bloga:

http://www.postindustrialrevolution.blogspot.com/

O REZYDENCJI

Trzech artystów z każdego kraju zostanie wybranych aby wziąć udział w wymianie artystycznej i zostanie zaproszonych do wyprodukowania pracy odnoszącej się do przemysłowej spuścizny dzielnicy Digbeth oraz Stoczni Gdanskiej. Obecnie czekamy na zgłoszenia artystów z Polski ( lub rezydentów w Polsce) którzy chcieliby przyjechać na rezydencję do Birmingham. Trzem zwycięzcom zostanie zaproponowany miesięczny pobyt twórczy (od 15 stycznia 2011 do 15 lutego 2011) w Birmingham. Rezydencja zostanie zakończona, trwającą dwa tygodnie, wystawą w studio/przestrzeni projektowej the Lombard Method. Wystawie będą towarzyszyć warsztaty, spotkanie z artystami i pokaz filmów. Artyści z Wielkiej Brytanii przyjadą do Gdańska w maju 2011.

Poszukujemy artystów będących na początku kariery artystycznej, którzy interesują/zajmują się sztuką odnoszącą się do specyfiki miejsca.

Post – Industrial Revolution w ramach rezydencji artystycznej oferuje:

Zakwaterowanie przez 1 miesiąc w Birmingham
Pokrycie kosztów przelotu
Pokrycie kosztów pobytu w Birmingham przez 1 miesiąc w wysokości £400 na osobę
Pokrycie kosztu materiałów do wyprodukowania nowej pracy artystycznej w wysokości do £350 na osobę (w tę sumę należy wliczyć potencjalny wynajem sprzętu, taki jak rzutniki, głośniki etc.)
Możliwość korzystania ze studia the Lombard Method
Konsultacje z artystami the Lombard Method i kuratorkami mające na celu analizę krytyczną realizowanego projektu
Możliwość wzięcia udziału w międzynarodowej wystawie
Możliwość nawiązania zawodowych kontaktów z członkami the Lombard Method oraz innymi organizacjami artystycznymi w Birmingham

Wybrani artyści będą zobowiązani do:

Przeprowadzenia researchu dotyczącego historycznego i społecznego kontekstu Digbeth oraz Birmingham, włączając w to odwiedzenie muzeów, galerii, archiwów etc.
Wyprodukowania pracy artystycznej odnoszącej się do specyfiki miejsca, odzwierciedlającej zmieniający się charakter dzielnicy Digbeth i jej historyczny kontekst. Praca musi być nowa i może być wykonana w dowolnym medium (instalacja, performance, video, fotografia, malarstwo, rzeźba, etc.). Zostanie ona pokazana na finalizującej rezydencję wystawie.
Wzięcia udziału w “spotkaniu z artystami”, które zostanie zorganizowane podczas trwania rezydencji i będzie miało formę luźnej dyskusji pomiędzy kuratorkami i artystami (spotkanie ma na celu przedstawienie praktyk artystycznych każdego z artystów).
Zaangażowania się w dialog pomiędzy kuratorami oraz członkami the Lombard Method w celu rozwinięcia idei powstającej pracy artystycznej
Zainteresowania lokalnymi społecznościami i wykorzystywania możliwości do krytyczno – artystycznej analizy projektu oraz wymiany idei i myśli

Aby aplikować na tę rezydencję musisz:

Być na początku kariery artystycznej
Być obywatelem Polski lub rezydentem w Polsce przez co najmniej 3 lata

Aby aplikować należy wysłać:

List motywacyjny wyjaśniający dlaczego aplikujesz właśnie na tę rezydencję (nie więcej niż jedna strona A4)
Propozycję projektu z przykładowym budżetem (do £350) na wyprodukowanie pracy – projekt nie musi być zrealizowany podczas rezydencji ( nie więcej niż jedna strona A4)
Twoje CV
Przykłady poprzednich prac (Wybór zdjęć, bądź inna dokumentacja Twoich prac. Może być także CD ze zdjęciami. Prosimy o nie przysyłanie oryginałów prac).
Wypełniony formularz “równych możliwości” (który możesz znaleźć tutaj)

Prosimy przysyłać aplikację e-mailem na adres postindustrial.revolution@gmail.com

lub pocztą na adres Roma Piotrowska, Flat 3, 14 York Rd, B16 9JB, Birmingham, UK.

Termin nadsyłania zgłoszeń upływa w Środę, 1 grudnia 2010. Osoby zaproszone na rezydencję będą powiadomione o zakwalifikowaniu się pomiędzy 15 a 20 grudnia 2010. Oczekuje się, że artyści przyjadą do Birmingham w trzecim tygodniu stycznia 2011.

Jeśli potrzebujesz więcej informacji dotyczących projektu lub na temat nadsyałania zgłoszeń skontaktuj się z Romą Piotrowską lub Kate Pennington-Wilson mejlowo na adres postindustrial.revolution@gmail.com

Uwaga: Aplikacja powinna być napisana po angielsku, ale akceptujemy także te napisane po polsku.

ARTeria

2010-10-03T16:40:00.000+01:00

Nie ma dokładnych danych dotyczących liczby Polaków mieszkających w Londynie, a już na pewno nie wiadomo, ilu polskich artystów mieszka w tym jednym z największych miast świata. Można im tylko pozazdrościć, bo znajdują się w artystycznym epicentrum. Londyn jest bowiem, obok Berlina, europejską stolicą sztuki i to tutaj właśnie organizuje się najbardziej prestiżowe wystawy, konferencje i targi. (Notabene już 14 października rozpocznie się jeden z ważniejszych targów sztuki na świecie Frieze Art Fair.) Samo wyjście na ulicę inspiruje, nie mówiąc już o tym, że wiele można się nauczyć podczas odwiedzania rozmaitych galerii. Co więcej, istnieje tu możliwość zobaczenia sztuki z całego świata, nie ruszając się z jednego miasta. Niezmiernie często wystawia się w Londynie ogromne narodowe przeglądy, m.in. indyjskie, chińskie, arabskie. Mieliśmy także Polska!Year, który pokazał sztukę polską na wysokim poziomie, znajdującą się w czołówce zainteresowań ekspertów z całego świata.

Co jednak z artystami, którzy nie odnieśli tak spektakularnego międzynarodowego sukcesu? Do nich należy samoorganizowanie się, czyli zrzeszanie się w nieformalne grupy, tworzenie małych galerii w starych magazynach, barakach, garażach czy nawet kościołach, oraz organizowanie wystaw własnym sumptem. To oni właśnie powodują, że Londyn jest tak barwnym i pełnym życia miejscem. Te małe skupiska są właśnie idealnym inkubatorem dla oryginalnych idei i nowych zjawisk artystycznych. Często powstają spontanicznie i działają w oparciu o entuzjazm i w dużej mierze dzięki bezinteresownemu poświęceniu się kilku lub kilkunastu osób zaangażowanych we wspólną sprawę.

Doczekaliśmy się w Londynie także polskiej nieformalnej i niekomercyjnej inicjatywy społeczno-kulturalnej! Już drugi rok z rzędu odbyła się ARTeria, czyli Festiwal Polskiej Sztuki. Inicjatywa wyszła ze strony „Nowego Czasu”, który już wcześniej, bo w kwietniu 2009 roku, zorganizował pokaz polskiej sztuki w Nolias Gallery przy Old Kent Road. Tam Teresa Bazarnik z „Nowego Czasu” spotkała ojca Raya, proboszcza kościoła St George the Martyr, który zachwycony wystawą zaproponował przeniesienie jej do nowo oddanych po trzyletnim remoncie krypt swojego kościoła. W Nolias Gallery wystawiało dziewięciu polskich artystów – rezydentów Southwark. Kiedy zdecydowano się pokazać wystawę w dużych kryptach kościoła – artystów było już dwudziestu. I tak samoistnie narodziła się ARTeria. Pierwsza edycja wystawy połączonej z koncertami cieszyła się ogromną popularnością, dlatego zawitała do kościoła St George the Martyr w Borough kolejny raz. – Zaraz po zamknięciu pierwszej ARTerii ojciec Ray wysłał mi mail ze słowami: This association between St George’s and the Polish artists is very important, and we must do all we can to establish and secure it – wspomina początki Teresa Bazarnik. – Teraz to już tradycja – mamy zarezerwowany termin na następny rok! – dodaje.

Gdy usłyszałam o wystawie w kościele, nie byłam przekonana do tego pomysłu. Nie lubię łączenia sztuki i religii, tak samo jak polityki i religii. Polacy zresztą, ku zgrozie znakomitej części agnostyków i ateistów, już wystarczająco mocno są kojarzeni na Zachodzie z wojującymi z liberalną myślą maniakalnymi katolikami. Moje wątpliwości rozwiały się po przekroczeniu progu galerii. Krypty anglikańskiego St George the Martyr przypominają typowy white cube. Popijając wernisażowe winko odnosi się wrażenie, że jest się w neutralnej przestrzeni galeryjnej. Nie mogę jednak tak łatwo odejść od powyższego wątku, jako że wystawy w kościele mają w Polsce znaczącą tradycję zrodzoną w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Wtedy często jedyną przestrzenią wolności były przykościelne galerie. W tym nurcie sztuki owych lat osiemdziesiątych, pełnym powagi i ważkich narodowo-chrześcijańskich treści, nie było miejsca na ironię i bluźnierstwa. Sztuka pokazanych na wystawie artystów tego nurtu wkraczała w codzienne życie, podejmowała polemikę z narodowymi symbolami, odwoływała się do rozumienia Biblii i chrześcijaństwa.

Grupa skupiona wokół ARTerii na szczęście nie musi walczyć z zastaną rzeczywistością (mimo że mogłaby). Artyści włączeni w wystawę wywodzą się z różnych środowisk, dzieli ich także różnica pokoleń. Niektórzy z nich są w Anglii od wielu lat, inni przyjechali już po 2004 roku. Mimo owych różnic zadziwia spójność pokazanych na wystawie prac, utrzymanych w duchu różnych form modernizmu. Można było tam zobaczyć bowiem dużą dawkę malarstwa, kilka przykładów zgeometryzowanej figuracji (Agnieszka Handzel-Kordaczka, Paweł Wąsek), abstrakcji lirycznej (Maria Kaleta, Carolina Khouri, Paweł Kordaczka, Ania Pieniążek) oraz geometrycznej (Tomasz Stando). Wielu artystów, nie tylko starszego, ale także młodszego pokolenia ma podobne poglądy estetyczne. Znacząca część zaprezentowanych prac nie wyszła daleko poza eksperymenty formalne i powiela tendencje powstałe w pierwszej ćwierci XX wieku. Obrazy Konrada Grabowskiego na przykład czerpią bezpośrednią inspirację z twórczości jednego z ważniejszych polskich artystów przełomu wieków, zmarłego w 1932 roku, Tadeusza Makowskiego. W wystawie wzięli udział także niektórzy członkowie nieformalnej, tworzącej w duchu modernizmu, grupy artystycznej Page 6 (Wojciech Sobczyński, Paweł Wąsek, Agnieszka Handzel-Kordaczka, Paweł Kordaczka). Zagościła tam również tradycyjna rzeźba dzięki Danucie Sołowiej oraz ceramika Joanny Szwej-Hawkin.

Producenci projektu, redakcja „Nowego Czasu”, zaprosili do kuratorowania wystawy jednego z jej artystów, Tomasza Standę, który woli nazywać się komisarzem. Postanowił on zadać każdemu artyście pytanie, czym jest sztuka i kim jest artysta? Odpowiedzi stały się osią wystawy, której motto zostało wzięte z Oscara Wilde’a:
„Artysta jest twórcą piękna… Możemy komuś wybaczyć, że stwarza coś użytecznego, dopóki dzieła swego nie podziwia. Jedynym usprawiedliwieniem dla człowieka, który stwarza coś bezużytecznego, jest wielki podziw dla swego dzieła”. Definicje sztuki i artysty zaproponowane przez członków pokazu można znaleźć w katalogu. Przekonujemy się, jak bardzo zakorzenione w tradycji są poglądy większości zaproszonych twórców. Ich przekonania co do statusu sztuki i artysty kultywują pojęcie sztuki jako piękna oraz romantyczną wizję artysty jako jednostki wyjątkowej. Konrad Grabowski pisze: „Artysta to ktoś, kto jest w stanie znaleźć piękno w codziennych przedmiotach i sytuacjach i jednocześnie jest w stanie wybrać, którą ich część zaprezentować w swojej sztuce…”. Maria Kaleta twierdzi zaś, że „sztuka jest wytwarzana dzięki technice udoskonalanej przez całe życie”. Znalazło się jednak na wystawie także kilka prac, które świadczą o tym, iż polskie środowisko artystyczne jest świadome skomplikowanej drogi, którą przeszła sztuka od Duchampa przez Beyusa aż po Barneya czy Hirsta. Przecież artyści w XX wieku w przeróżny sposób udowadniali, że sztuka nie musi być piękna. Może być brzydka, transgresyjna, szokująca, konceptualna, a nawet użyteczna. Prace wykraczające poza tradycyjne myślenie o sztuce, nadal jednak skupiające się na eksperymentach formalnych, to instalacje Elżbiety Chojak-Myśko czy Beaty Kozłowskiej. Interesujące były dla mnie prace fotograficzne (Ryszard Szydło, Marek Borysewicz), zwłaszcza reportaż fotograficzny z zakładu fryzjerskiego Elżbiety Piekacz. Fotografie skupiające się na szczególe oraz portrety staruszków doskonale przeniosły ulotną, bliską wyginięcia atmosferę tradycyjnego zakładu fryzjerskiego dla mężczyzn. Spodobały mi się także rysunki Agnieszki Stando oraz pełen humoru, nieco absurdalny stół/instalacja Basi Lautman.
Znaczące jest, że artyści ARTerii w przeważającej części kultywują tradycyjne spojrzenie na sztukę. Zastanawia mnie, jak to możliwe, skoro Londyn jest miastem, w którym człowiek jest bombardowany najnowszymi trendami w każdej dziedzinie. Jestem zwolenniczką innego rodzaju sztuki, który jest bardziej zakorzeniony w kontekście, a szczególnie w sytuacji społeczno-politycznej. Wolałabym zatem zobaczyć na wystawie innych artystów, których praktyka jest oparta bardziej na teorii, a także na tym, co nas otacza. Podziwiam natomiast zapał do tworzenia i do życia ze sztuką wszystkich biorących w wystawie artystów. Cieszę się, że polskie środowisko artystyczne się konsoliduje i jest zdolne do bezinteresownej pracy we wspólnym celu. Takie właśnie inicjatywy są ożywcze i zmuszają inne kreatywne jednostki do działania oraz myślenia. Już czekam na kolejną edycję ARTerii, a spory dotyczące sztuki niech tylko wyjdą nam na dobre. Zresztą spory te nie są zjawiskiem nowym, bo różne kuriozalne polemiki odnajdujemy w historii. Możliwe, że obecny spór także zostanie kiedyś uznany za kuriozalny, czego wszystkim artystom ARTerii życzę.

Na moich wakacjach chodzenie po galeriach powinno być zupełnie zakazane!

2010-07-25T12:36:00.001+01:00

Ostatnia przerwa wprowadzeniu bloga była spowodowana moimi wakacyjnymi szaleństwami. Lato w tym roku jest nadzwyczaj przyjemne, dlatego próbuje jak najlepiej wykorzystać wolne dni, niekoniecznie zwiedzając galerie. Muszę nawet przyznać, że jeśli jadę na wakacje to od galerii wolę trzymać się z daleka. W końcu jakiś odpoczynek się należy! Dlatego podczas mojej ostatniej wycieczki do Barcelony, nie zobaczyłam zbyt wiele sztuki współczesnej i nowoczesnej. Oczywiście nie dało się nie zaliczyć wszystkich ważniejszych budynków Gaudiego, z czego akurat się cieszę, bo żadne fotografie nie zastąpią doświadczania architektury. Bajkowy kataloński architekt co prawda mnie w sobie nie rozkochał, ale jego Casa Mila z pewnością pozostaje jednym z moich ulubionych budynków (zwłaszcza teraz kiedy miałam okazję przechadzać się po tarasie na dachu). Zaskoczyła mnie, znajdująca się na wybrzeżu, Ryba Franka O. Gehrego, której łuski pięknie odbijają promienie słoneczne. Rzeźba z daleka wydaje się niesamowicie monumentalna, z bliska nieoczekiwanie traci na uroku. Przed wyjazdem koleżanka przypominała mi: idź do MACBA'y, to taka hiszpanska Tate! Nie wypadało mi więc nie pójść... Nie padlam jednak na kolana. Moze dlatego, ze kolekcja stała była akurat zamknięta? A może po prostu dlatego, że na moich wakacjach chodzenie po galeriach powinno być zupełnie zakazane!

Zvyozdny Gorodok, czyli kierunek Księżyc

2010-06-01T12:38:00.003+01:00

JOANNA MALINOWSKA I CHRISTIAN TOMASZEWSKI, MOTHER EARTH, SISTER MOON (MATKA ZIEMIA, SIOSTRA KSIĘŻYC), 2009, FOT. A. KEATE

4 października 1957 Związek Radziecki wystrzelił Sputnika, pierwszego sztucznego satelitę Ziemi, rozpoczynając tym samym wyścig kosmiczny. Nazwą tą określa się współzawodnictwo Stanów Zjednoczonych i ZSRR w eksploracji kosmosu, obejmujące okres lat 1957- 1975. Obie strony rywalizowały wysyłając w przestrzeń kosmiczną sztuczne satelity, zwierzęta, a na końcu człowieka. Wyścig, którego geneza leży w napięciach powstałych po II wojnie światowej, stał się ekwiwalentem wyścigu zbrojeń i wywarł ogromny wpływ na kulturę popularną i sposób myślenia o przyszłości po obu stronach żelaznej kurtyny. Przyszłość w okresie Zimnej Wojny była doskonałym narzędziem propagandowym. W przeważającej części wizje tego, co będzie za 50 lat, na szczęście się nie sprawdziły. Nie latamy regularnie na Księżyc ani nie mamy w domach inteligentnych, wielofunkcyjnych robotów o wyglądzie człowieka, z którymi rozmawiamy, gramy w szachy i którym zlecamy wyprasowanie koszuli. Nie ubieramy się w srebrne skafandry ani nie łykamy kapsułek zamiast obiadu. Mimo, że owe przewidywania się nie sprawdziły, nadal stanowią cenne źródło wiedzy na temat minionej epoki.

Czytaj wiecej na Obiegu

Star City: The Future under Communism, Art Nottingham Contemporary 12.02-18.04.2010

Artyści: Pawel Althamer, Micol Assael, Stano Filko, Diango Hernández, Ilya and Emilia Kabakov, Július Koller, Robert Kusmirowski, Goshka Macuga, Joanna Malinowska i Christian Tomaszewski, David Maljkovic, Aleksandra Mir, Deimantas Narkevičius, Otolith Group, Tobias Putrih, Jane and Louise Wilson
Kuratorzy: Alex Farquharson, Łukasz Ronduda.

Grzesznik z klasą

2010-05-15T14:28:00.004+01:00

Wyobraźcie sobie stereotypowego Anglika, w marynarce w jodełkę, kaszkiecie, grającego w golfa i palącego cygaro. Powiecie, że takich Anglików już nie ma. A ja wam odpowiem, że tacy faceci naprawdę istnieją i ja miałam przyjemność poznać jednego z nich. Kacper Hamilton jest młodym londyńskim designerem który w wieku 21 lat stanął w nielicznym szeregu projektantów Louisa Vouittona.

Gniew
Dyplom, który zrobił w Central Saint Martins College w Londynie okazał się być prawdziwym sukcesem i otworzył mu furtkę do świata profesjonalnego designu. Zaprojektował zestaw ekscentrycznych kieliszków do czerwonego wina, zatytułowanych „Seven Deadly glasses”, inspirowanych siedmioma grzechami głównymi. Każdy z kieliszków odnosi się do innego grzechu. Według Kościoła Katolickiego siedem grzechów głównych to: duma, zawiść, obżarstwo, pożądanie, gniew, chciwość i lenistwo. „Chciałem wyrazić, to co złe w życiu każdego człowieka. Nie można być chciwym, dumnym, ani leniwym, a ja się pytam dlaczego nie? To są absolutnie ludzkie cechy, dlaczego więc mamy się ich wystrzegać? Przecież i tak nie jesteśmy w stanie się ich pozbyć. Możemy więc zamiast im zaprzeczać, zacząć je celebrować” - tłumaczy. Każdy kielich reprezentuje inny grzech, który jest wyrażony poprzez rytuał picia. Kielichy afirmują namiętność i zachęcają użytkownika do bycia grzesznikiem. Jest więc falliczny kieliszek pychy, przypominający hydrę kieliszek chciwości, opasły odnoszący się do obżarstwa, zaostrzony oznaczający gniew i zaprojektowany do picia w pozycji leżącej reprezentujący lenistwo. Jest nawet zupełnie nie nadający się do picia kieliszek z dziurkami, symbolizujący zazdrość. I mimo że ten pełny humoru projekt byłby świetnym uzupełnieniem niejednego stylowego baru, to bardziej służy on do eksponowania niż używania. Nie jest to w żadnym wypadku jego wada, a raczej cecha charakterystyczna. Zestaw z pewnością zainteresował niejednego ekscentrycznego miłośnika wina. Sam Kacper jest wielkim fanem czerwonego wina, którego picie uważa za rytuał.

Pycha
Jeśli już zdecydujesz się na zakup limitowanej edycji kieliszków, przygotuj się na wydatek wysokości kilku tysięcy funtów. Najpierw zastanów się jednak jak możesz je efektownie wyeksponować w swoim domu czy barze. Może nie być to łatwe, no chyba że masz już gotowy gabinet osobliwości. Zawsze pozostanie ci możliwość trzymania ich w futerale, który sam w sobie jest wyrobem luksusowym, zrobionym z mahoniu i aksamitu. Całość wykonana jest ręcznie przy wykorzystaniu materiałów najwyższej jakości, wpisując się tym samym w tradycję angielskiego rzemiosła i ruchu arts and crafts. Hamilton do wykonania kieliszków wynajął rzemieślnika z Londynu. Szkoła nie mogła pokryć kosztów produkcji, a jego samego nie było stać na sfinansowanie projektu z własnej kieszeni. Poszukał więc sponsora. Skontaktował się z kilkoma firmami i jedna z nich zdecydowała się sfinansować projekt pod warunkiem, że pierwszy zestaw będzie należał do nich. Ich decyzja sprawiła, że uwierzył we własne siły. Gdy kieliszki już były gotowe, zorganizował sesję zdjęciową, podczas której modele wskrzesili jego ideę w życie. Później skontaktował się z jednym z większych portali o designie, który zachwycił się pomysłem i już następnego dnia opublikował o nim notkę. „Zacząłem dostawać setki mejli od ludzi z całego świata. To było niewiarygodne! W ciągu jednego dnia stałem się sławny! Wiele magazynów branżowych, między innymi z Rosji i Indii, opublikowało materiał o kieliszkach. Poczułem, że wkraczam do świata prawdziwego designu” - opowiada.

Chciwosc
Jego fascynacja sztuką zaczęła się już gdy był dzieckiem. Mama malarka, przyjechała do Londynu z Sopotu i często zabierała go do muzeów, galerii i na wernisaże. Mimo że ma polskie pochodzenie, to angielskie wychowanie przeważyło i Kacper jest uosobieniem angielskości. Spędził 7 lat w „boarding school”, czyli prywatnej szkole z internatem, gdzie obowiązywał tradycyjny strój, czyli żółte podkolanówki, czarne buty, biała koszula z krawatem i duża czarna marynarka z paskiem. Kacper pozytywnie ocenia czas tam spędzony, który pozwolił mu w pełni skoncentrować się na rozwoju intelektualnym i artystycznym. „Codziennie mieliśmy zajęcia od rana do 18:00, z przerwą na lunch. Od 19:00 przez dwie godziny przygotowywaliśmy się na następny dzień. Okres spędzony w tej szkole był jednym ze wspanialszych doświadczeń w moim życiu” - stwierdza.

Po dyplomie wszystko potoczyło się bardzo szybko. Zdecydował się otworzyć z przyjaciółmi własne studio w Londynie, zamierzając projektować eksperymentalne produkty luksusowe. Zaczął budować więc portfolio, ale po dwóch miesiącach dostał mejla od luksusowego francuskiego domu mody Louisa Vuittona, z zapytaniem czy byłby zainteresowany pracą dla nich jako designer. Stanowisko obejmowało projektowanie witryn butików, co fachowo nazywa się visual merchandising. Firma ma trzech zajmujących się tym designerów, którzy projektują wystawy około 430 butików LV rozsypanych po całym świecie. „Projekty wystaw okiennych LV są zawsze nietuzinkowe i zaskakujące. Chodzi o coś więcej niż postawienie pudełka, a na nim torby” - zdradza Kacper. „Miałem pierwszą rozmowę kwalifikacyjną w Londynie, która przebiegła dość gładko, ale jednocześnie dziwnie bo ja ubrałem się bardzo elegancko, a facet który ze mną przeprowadzał rozmowę miał na sobie jeansy i t-shirt. Więc trochę się przejąłem, że byłem zbyt oficjalny, ale rozmowa koniec końców wypadła bardzo dobrze, więc zaproszono mnie na następną, do Paryża i miesiąc później już tam mieszkałem”. Kiedy skończył szkołę, właśnie zaczynała się recesja, więc nie spodziewał się, że tak szybko uda mu się pracować jako profesjonalny designer. Ale udało się. „Była to dla mnie ogromna szansa, by poznać wielki świat projektowania. Dopóki jesteś studentem, tak na prawdę nic nie wiesz o projektowaniu. W prawdziwym świecie musisz być szybki, masz pomysł, bierzesz długopis, rysujesz i gotowe. Kiedy byłem studentem mogłem się cały miesiąc zastanawiać nad różnymi opcjami. Teraz liczy się czas. Zawsze muszę wiedzieć, że jestem produktywny w tym co robię, czy to jest podróżowanie, projektowanie czy malowanie. Trzeba dążyć do perfekcji, a wtedy wszystko staje się prostsze. Czas jest bardzo cenny i chcę go jak najlepiej wykorzystać, dlatego zawsze staram się nie zamykać i próbować nowych rzeczy. Nie chodzi tutaj o współzawodnictwo, tylko o życie pełnią życia. Pewna część mnie jest leniwa, ale staram się jej nie poddawać”. Chciałby w przyszłości zająć się także architekturą. Jego marzeniem jest zaprojektowanie pola golfowego, bo gra w golfa jest jego następną wielką pasją.

Z tętniącego życiem Londynu z chęcią przeniósł się do spokojniejszego Paryża. Ufa swojej intuicji, ryzykuje i czeka na efekty.„Życie w Londynie toczy się bardzo szybko – mówi – Na przykład tutaj wszystko jest otwarte w niedzielę, a w Paryżu w niedzielę miasto śpi. Nie możesz nawet kupić kanapki w sklepie. Jestem jednocześnie zmęczony i zafascynowany Londynem. Paryż jest dużo mniejszy, spokojniejszy, bardziej konserwatywny i poważny. Jest światową stolicą mody i ludzie ubierają się z większym szykiem niż w Londynie”. Ale to właśnie w angielskiej stolicy Kacper czuje się na prawdę wolny. „Możesz się tu ubrać tak jak masz na to ochotę i nikt nie będzie cię wytykał palcami. Często siadam sobie gdzieś w parku, albo na ulicy i chłonę energię ludzi, inspiruję się nimi tak samo jak pisarstwem Marquisa de Sade i Charlesa Baudelaire'a”.

Ma wysokie ambicje i duże oczekiwania od życia, ale nie chce dać się spętać. Zdecydował się wrócić więc do tętniącego życiem Londynu i pracować na własną rękę. Teraz w końcu żyje według swoich własnych zasad, projektując dla międzynarodowych klientów w eksperymentalnym studiu, ukrytym gdzieś we wschodnim Londynie.

Tekst zostal pierwotnie wydrukowany w tygodniku Nowy Czas

Galeria w byłej elektrowni: Wapping Project

2010-04-24T14:25:00.000+01:00

W tym tygodniu odkryłam na nowo niesamowitą przestrzeń wystawienniczą w Londynie. Dopiero gdy tam dotarłam, zaprowadzona przez przyjaciółkę, uświadomiłam sobie że już tam wcześniej byłam, podczas mojej pierwszej wizyty w Londynie w 2007 roku. Wapping Project, jest starą elektrownią wodną przerobioną na galerię i restaurację. Budynek z 1890 roku pierwotnie odpowiadał za przetwarzanie energii wodnej w prąd. Kiedy zamknięto go w 1977 roku, był ostatnim tego typu na świecie. Ponownie otwarty dla publiczności jako galeria i restauracja, zachował oryginalny sprzęt, który czyni go wyjątkowym. Niestety trafiłam akurat na okres instalacji nowej wystawy, co nie przeszkodziło mi wypić tam kawy i porozmawiać z pracownikami galerii.Jakie było moje zdziwienie, kiedy dowiedziałam się, że jedną z osób prowadzących to miejsce jest, pochodząca z Gdańska artystka, Marta Michalowska! Ale ten świat jest mały! Ahhhhhh

Ksiegarnia w szklarni

Kino pod golym niebem

Estrangement na Edgware Road

2010-04-16T15:12:00.001+01:00

We wtorek 20 kwietnia jadę do Londynu zobaczyć kolejną część projektu Anety Szylak i Hiwy K. "Estrangement"!

Estrangement to projekt realizowany we współpracy pomiędzy londyńską galerią The Showroom a gdańskim Instytutem Sztuki Wyspa. Projekt obejmuje dwie nowe prace autorstwa polskiej artystki Joanny Rajkowskiej i irackiego artysty Hiwy K. w ramach ich pobytu twórczego w Londynie wiosną 2010 r. Prace zostaną pokazane na wystawie w galerii The Showroom. Estrangement to projekt zainicjowany w 2008 r. przez gdański Instytut Sztuki Wyspa w ramach cyklu dyskusji i wspólnych projektów irackiego artysty Hiwy K. i dyrektor artystycznej Instytutu Sztuki Wyspa Anety Szyłak. Projekt rozpoczęły warsztaty dla artystów irackich zorganizowane w kurdyjskim mieście uniwersyteckim Sulaimany w 2008 r. Projekt jest kontynuowany na wielu różnych platformach. Poprzez prace realizowane w bardzo odmiennych kulturowych kontekstach Londynu, Gdańska i Sulaimany, projekt ma obrazować napięcia pomiędzy kulturami europejskimi a „Orientem”. Celem projektu jest przeformułowanie konwencjonalnych relacji i schematów i sproblematyzowanie ich poprzez pracę w poszczególnych lokalizacjach. Na wystawę w The Showroom złożą się teskty, notatki, wideo i fotografie następujących artystów: Rozhgara Mahmuda Mustafy, Sherko Abbasa, Shirwana Fatiha, Shirwana Cana, Diary Muhammada Osmana, Poshya Kakila, Hemena Ghariba, Gaylana Amina, Bitwen Ali, Mattiasa Olofssona, Knutte Wester, Maryam Jaffri, Hiwy K, Joanny Rajkowskiej, Azera Othmana Mahmuda, Zerii Adnana, Sorana Rafata, Hardi Kurda. Teksty Irit Rogoff, Francesca Recchia, Cihat Arinc and Janna Graham. Galeria The Showroom we wrześniu 2009 r. na nowo otworzyła swe podwoje w zmodernizowanym budynku na Penfold Street w dzielnicy Church Street przy Edgware Road. Podczas etapu londyńskiego projekt Estrangement ma nawiązać dialog z nowym lokalnym kontekstem galerii – dzielnicą bardzo zróżnicowaną kulturowo, w dużej części zamieszkałą przez imigrantów z Bliskiego Wschodu, głównie Kurdów, Irańczyków, Egipcjan i Libańczyków, ale też imigrantów z Polski i Rosji, co tworzy świetny kontekst dla badań i testowania koncepcji i relacji pomiędzy poszczególnymi lokalizacjami projektu (Londyn, Gdańsk, Sulaimany). Projekt Estrangement ma na celu stworzenie eksperymentalnej platformy działań rozgrywających się w przestrzeni publicznej w danej lokalizacji. Projekty skupiać się będą na ścisłej współpracy z okolicznymi mieszkańcami, także w postaci organizowanych dla nich warsztatów.

21 kwietnia 2010 – 5 czerwca 2010

The Showroom, 63 Penfold Street, London NW8

Źródło: The Polish Observer

Milcząca gwiazda

2010-04-15T22:42:00.003+01:00

Obejrzałam ostatnio film "Milcząca Gwiazda" (Der schweigende Stern, reż. Kurt Maetzig, Polska/ NRD, 1959r.) z gatunku "Soc Fiction", który królował kiedyś na polskich ekranach. Dzisiaj już tylko zdumiewa bezpośrdeniością ideologii zawartej w każdej scenie, oraz bawi zabawnymi kostiumami, przerysowaną grą aktorską i wizją przyszłości, która jednak różni się od rzeczywistości. Uśmiałam się więc do łez oglądając ekranizację powieści Stanisława Lema (który podobno uważał że film był dnem dna) i z entuzjazmem ruszyłam w nostalgiczną podróż po wystawie "Star City" w "Nottingham Contemporary", z której recenzję napiszę (mam nadzieję) już niedługo! Na zdjęciu ja odziana w rekwizyt z pracy Pawła Althamera "Common Task" :).

Susan Collis: Instalacja w procesie

2010-04-02T22:45:00.003+01:00

Puste ściany, kawałki desek porozrzucanych po podłodze, walające się gwoździe, cieknący dach i brudne szmaty. Instalacja w procesie. Chyba im się coś pomyliło, że wpuszczają do galerii zwiedzających. To pierwsza myśl jaka przychodzi do głowy, gdy wchodzi się na wystawę Susan Collis w Ikon Gallery. A jednak pozory mylą. Do oglądania wystawy tej angielskiej artystki potrzebna jest spostrzegawczość, odrobina ciekawości pomieszanej ze szczyptą dobrej woli. Gdy przyjrzymy się dokładnie stercie desek, rozpoznamy w niej szlachetne materiały, takie jak cedr, mahoń czy heban. Zauważymy także, że gwoździe zrobione są ze srebra, złota i platyny. Ściana, która z daleka wygląda jak pochlapana farbą, w rzeczywistości inkrustowana jest diamentami, topazami, turkusami, ametystami, szafirami, rubinami i perłami. Dach tak na prawdę nie przecieka, a szmaty są w rzeczywistości czyste, tylko że starannie wyszywane w przypominający plamy wzór. Collis doszła do perfekcji w naśladowaniu bylejakiego. Swoją praktykę artystyczną tłumaczy fascynacją procesem tworzenia. Żeby wybudować coś nowego, musimy zburzyć stare. Aby posprzątać, musimy najpierw nabałaganić. Artystka nadaje rangę przedmiotom niechcianym, których tak łatwo pozbywamy się w procesie tworzenia. Jak coś może być jednocześnie brudne i czyste, uporządkowane i w chaosie, staranne i niestaranne, cenne i tanie? U Collis może.

Susan Collis: Since I fell for you, Ikon, Birmingham, 31 March - 16 May 2010.

picture: http://indigoalison.blogspot.com

Claudua Borgna za zamkniętymi drzwiami

2010-03-21T01:07:00.004Z

Behind Closed Doors
The Rea Garden to trójkątny skrawek ziemi. Kiedyś stała tam fabryka, dziś zostały po niej tylko ruiny i kilka spalonych belek. Po dwudziestu latach leżenia odłogiem, został przywrócony do życia przez trójkę artystów ukrywających się pod nazwą Behind Closed Doors. Zapraszają oni innych artystów do wyprodukowania pracy odnoszącej się do miejsca i organizują wystawy. Pomysł absolutnie mnie zachwycił, szczególnie że przypomina to co działo się w Gdańsku w latach 80 na Wyspie Spichrzów. Tutaj także artyści wykarczowali krzaki zarastające przestrzeń pomiędzy zrujnowanymi ścianami i utworzyli galerię – pracownię pod gołym niebem, gdzie natura miesza się z kulturą.

Behind Closed Doors

Obecnie można tam oglądać wystawę Claudii Borgny, która wykorzystuje w swojej sztuce plastikowe reklamówki i tworzy z nich instalacje, które nie tylko są piękne estetycznie ale także poruszają bardzo ważny problem produkowania i gromadzenia odpadów. Podróże po świecie uświadomiły jej jak wielka jest produkcja śmieci, i jak bardzo zadomowiły się one w naturalnym krajobrazie. Claudia robi instalacje na dużą skalę, drastycznie wkraczające w przestrzeń, odnosząc się tym samym do masowej produkcji. Artystka pomaga swoimi pracami budować świadomość społeczną na temat nadprodukcji odpadów. Jej prace podkreślają konflikt pomiędzy kulturą i naturą, oraz ich wzajemne oddziaływanie.

The Vaults Bazaar

2010-03-17T23:16:00.001Z

Paul Newman 'Time Piece' performance

ARC odbywa się w każdą ostatnią środę miesiąca i jest skierowany do młodych kuratorów, którzy chcieliby zorganizować jednonocny pokaz w podziemiach klubo-galerii the VAULTS w sercu Jewellery Quarter w Birmingham. W zeszłym miesiącu rolę gospodarza przejęła eksperymentalna galeria TROVE, która pokazała "prawdziwie dziwaczny mix" podczas wydarzenia zatytułowanego "The Vaults Bazaar".

Artyści: Jane Ball, Graham Chorlton, Coco DeVille, Caitlin Griffiths, Daniel Lehan, Bigid McLeer, Milk,Two Sugars, Paul Newman, Elizabeth Short and Steve Varndell

Mój ulubiony. Daniel przepowiedział mi przyszłość - Yey, odkryję w sobie nowy talent!

Milk, Two Sugars 'Global Warning' installation

Star City: The Future under Communism

2010-03-14T13:48:00.001Z

Jak wyobrażano sobie przyszłość w czasach komunizmu i dlaczego te wyobrażenia są dla nas ważne? Na te pytania stara się odpowiedzieć wystawa Star City w Nottingham. Jej kuratorami są Alex Farquharson, dyrektor Nottingham Contemporary oraz Łukasz Ronduda, kurator CSW w Warszawie. Już się nie mogę doczekać, żeby na nią pojechać!

Pawel Althamer, Micol Assaël, Stano Filko, Diango Hernández, Ilya and Emilia Kabakov, Július Koller, Robert Kusmirowski, Goshka Macuga, Joanna Malinowska & Christian Tomaszewski, David Maljkovic, Aleksandra Mir, Deimantas Narkevičius, Otolith Group, Tobias Putrih, Jane and Louise Wilson

Star City: The Future under Communism

12.02.2010 - 18.04.2010

Art Nottingham Contemporary

Made in Shipyard: from shipbuilding to filmmaking

2010-03-07T12:23:00.001Z

Filmy z Gdańska na Flatpak Festival 2010! Pod koniec marca (23-28 Marca 2010 / Birmingham) odbędzie się już czwarta edycja najbardziej ekscytującego, według Lonely Planet, festiwalu filmowego w Wielkiej Brytanii. Organizowany jest przez 7inch Cinema, czyli zespół historyków kultury, którzy z dużym powodzeniem od kilku lat promują old-schoolowe podejście do kina. Flatpak nie ma nic wspólnego z wielkimi produkcjami filmowymi, multipleksami i popcornem. Chodzenie do kina ma być na powrót przede wszystkim doświadczeniem towarzyskim, okraszonym sporą dozą dobrego filmu. Organizatorzy chcą dotrzeć z programem do jak największej liczby ludzi, dlatego organizują pokazy w pubach, galeriach sztuki, magazynach a nawet kościołach. 26 marca w galerii VIVID zostaną zaprezentowane filmy dotyczące Stoczni Gdańskiej, zrealizowane przez artystów tam rezydujących. Stocznia Gdańska podlega obecnie transformacji. Za kilka lat prawie nic nie pozostanie z historycznych hal i magazynów. Dziesięć lat temu stała się domem dla grupy artystów, którzy niestrudzenie dokumentują jej przemiany. W pokazie wezmą udział filmy Johana Straussa, Jacka Southerna, Grzegorza Klamana, Maćka Szupicy oraz Ani & Adama Witkowskch których instalacja Past zostanie pokazana w hallu galerii Vivid.

Made in Shipyard: from shipbuilding to filmmaking (w ramach Flatpak Festival)

curated by Roma Piotrowska

Wstęp wolny

26 marca 2010
19:00 – 20:00

VIVID
140 Heath Mill Lane
B9 4AR
Birmingham
UK

McArt

2010-03-04T20:57:00.000Z

Sztuka współczesna bywa łatwa, miła i przyjemna i takie właśnie wystawy pokazywane są w Saatchi Gallery w Londynie. Tym razem można tam oglądać najlepiej sprzedających się artystów z Indii. Trzeba podkreślić, że sztuka ta robi karierę niezależnie od indyjskich galerii publicznych, w galeriach komercyjnych i prywatnych oraz poza granicami ojczyzny, głównie w Europie i USA. Duże rozmiary, bogactwo kolorów i wykorzystywanych materiałów, dbałość o detal to cechy charakterystyczne prezentowanych prac. I chociaż poruszają one ambitne tematy, odnoszące się do historii, tożsamości, ubóstwa, to całość sprawia wrażenie łatwo zjadalnego produktu stworzonego z myślą o niedzielnej rozrywce obywateli zamożniejszych krajów.

Swimming Without Water

2010-02-21T15:58:00.000Z

Okazuje się, że nie tylko w Gdańsku można chodzić na wystawy do łaźni. W Birmingham także jest to możliwe, tylko w tym wypadku łaźnia nadal pełni swoją pierwotną funkcję, a wystawa tylko chwilowo w niej gości. Budynek dysponujący dwoma basenami i łaźniami publicznymi, choć już mocno zaniedbany, od ponad stu lat odwiedzany jest przez mieszkańców dzielnicy Moseley.

Budynek z czerwonej cegły i terakoty stanowi przykład architektury edwardiańskiej. Biało zielona kolorystyka kafli, dębowe wykończenia i kolorowe witraże wciąż robią wrażenie. Łaźnia stanowi niezwykłe dziedzictwo kulturowe nie tylko ze względów architektonicznych, ale także dlatego, że od lat spełnia ważną funkcję społeczną. Uchyla także rąbka tajemnicy na temat życia mieszkańców Wielkiej Brytanii z początku XX wieku. Do budynku prowadzą trzy wejścia: dla kobiet (które wówczas były w tej części Birmingham uważane za bezklasowe) oraz dla mężczyzn z klasy średniej (klasa I) i niższej (klasa II). W środku znajdują się w dwa baseny. Basen klasy pierwszej jest bogato zdobiony i większy oraz otoczony eleganckim balkonem. Zanim udoskonalono techniki filtrowania i oczyszczania wody, basen drugiej klasy był co tydzień wypełniany wodą z basenu klasy pierwszej. W tym ostatnim można się kąpać do dziś, podczas gdy pierwszy został zamknięty w 2005 roku ze względów bezpieczeństwa.

Tradycja łaźni miejskiej sięga jeszcze starożytnego Rzymu. Rzymskie termy były dostępne dla wszystkich obywateli bezpłatnie lub za symboliczna opłatą. Stanowiły więc jednocześnie miejsce spotkań towarzyskich, wypoczynku i rozrywki. Można tam było spotkać się z przyjaciółmi, podyskutować, załatwić interesy albo poplotkować. Kobiety mogły jednak korzystać z term tylko pod nieobecność mężczyzn.

Kuratorzy wystawy „Swimming without water” poprosili trójkę artystów aby wyprodukowali prace odnoszące się specjalnie do miejsca. Debby Akam nawiązała do społecznej funkcji łaźni. Zorganizowała warsztaty dla dzieci, przez co zachęciła do kreatywnego działania konkretną grupę osób. Dzieci zastanawiały się wspólnie czym jest dla nich pływanie i z czym się kojarzy. Na podstawie skojarzeń namalowały swoje własne obrazki, a artystka zrobiła serię zdjęć nawiązującą do przebieralni (znajdujących się na terenie basenu) oraz skojarzeń dzieci. Aby obejrzeć zdjęcia trzeba wejść na teren pływalni. Dziwne uczucie oglądać sztukę nad głowami pływających.

Zwiedzający zachęcani są do eksplorowania zakamarków budynku w celu odszukania prac. Na pewno nie da się przeoczyć instalacji Flory Gare w kształcie kryształowego żyrandola, korespondującej z witrażami w hallu. Jej wytworny wygląd ma nawiązywać do dawnej świetności budynku. W odosobnionym i zaciemnionym pomieszczeniu znajduje się subtelnie wyeksponowana projekcja video, odnosząca się do wody jako „serca” łaźni.

Chcemy zacząć budzenie – postulują kuratorzy projektu. Wystawa jest niewątpliwie dobrym pretekstem do zainteresowania losami łaźni większej grupy ludzi. Ponadto przyczynia się do integracji lokalnej społeczności i podtrzymuje tradycję spotkań w łaźni. Niestety pozostawia uczucie niedosytu. Miejsce to kryje w sobie wiele wątków i historii, ale pokazane prace nie wyczerpują bogactwa jakie kryje w sobie łaźnia na Moseley.

Nowe prace Żmijewskiego, czyli zabawa z narodowymi stereotypami

2010-02-10T18:58:00.000Z

Zapraszam do czytania recenzji wystawy Artura Żmijewskiego w Cornerhouse w Manchesterze.

Spokojne życie artystki - Basia Lautman

2010-02-07T12:49:00.000Z

Na spotkanie z Basią Lautman cieszyłam się szczególnie kiedy przeczytałam jej artykuł w „Nowym Czasie” (nr 126, 27.06.09) między innymi o tym, co przeżywają artyści, którzy wysyłają swe prace do akceptacji na Wystawę Letnią Royal Academy of Arts. Ona sama męki te przchodzila kilkakrotnie, ale już dwa razy jej prace były pokazywane na tej dorocznej wystawie .

Basia promieniuje niesamowitą energią, spokojem ducha, wewnętrzną równowagą, radością i pokorą. Wygląda na co najmniej dziesięć lat mniej niż w istocie ma. Zapytana o receptę na zachowanie młodego wyglądu odpowiada niewinnie, że służą jej częste spacery z psami. Bo oprócz tego, że jest artystką, zajmuje się opieką i wyprowadzaniem psów na spacery. „No i zajęłam się chodzeniem z pieskami na spacer. Już nie przeżywałam zawiedzionych nadziei, odrzucenia ani cierpienia. Wystarczyła przechadzka, przekąska, pogłaskanie pieskowi brzuszka i były nagrody − lizanie, merdanie ogonem, radosne podskoki” – pisze we wspomnianym artykule.

Powiedziałam Basi wprost, że czuję płynącą od niej pozytywną energię i że jestem pewna, że bliskie są jej sprawy duchowe. A ona na to, że praktykuje buddyzm zen.

Na wszystkie sposoby próbowałam wydobyć z niej trochę informacji o niej samej. Na próżno. Basi skromność nie pozwoliła jej opowiedzieć mi ze szczegółami, jak to się stało, że 30 lat temu, zaraz po maturze, przyjechała do Londynu. Jak do tego doszło, że zamieszkała na łódce na Tamizie. Dlaczego postanowiła zostać artystką i jak minęły jej lata studiowania na wydziale grafiki i ilustracji Saint Martin’s School of Art. Z jakiego powodu zajęła się tworzeniem komiksów oraz ilustracji, pisaniem krótkich opowiadań, rysowaniem śmiesznych stworzonek, trochę dla dzieci, ale nie do końca. Jak wspomina mieszkanie na łódce podczas ciąży, w zbiorowisku rupieci. Co sprawiło, że znalazła grupę medytacyjną oddaloną o dwie godziny drogi od jej miejsca zamieszkania. W jaki sposób poznała buddyjską mniszkę, która ciepło ją przyjęła, po czym wyjechała praktykować zen do klasztoru w Japonii. Jak radziła sobie z maleńkim synkiem. W którym momencie zakochała się w Brazylijczyku, dzięki któremu zajęła się wyprowadzaniem psów, do których mówi po angielsku. Dlaczego, choć mieszka w Chelsea, to pracownię wynajęła w południowo-wschodnim Londynie, gdzie spędza każdą wolną chwilę na pracy twórczej – maluje, robi wydruki, pisze i ilustruje swoje własne książeczki. Wymyśla także historyjki obrazkowe o zaskakujących tematach i tytułach, takich jak np: Should I read Proust or watch Eastenders?. Z przymrużeniem oka komentuje świat mediów, otaczającą nas rzeczywistość i nasze w niej miejsce. Kreuje fantastyczne stworzonka, a czasem portretuje swoich czteronogich podopiecznych.

Artykul zostal napisany dla dwutygodnika Nowy Czas

Osobisty przewodnik po praskich atrakcjach artystycznych

2010-01-24T16:29:00.000Z

1. DOX Centre

Jedna z ważniejszych galerii w Pradze, utrzymana na najwyższym poziomie. Mimo że jest to niezależna galeria niekomercyjna, wydaje się że dobrze sobie radzi pod względem finansowym.

Udało mi się tam zobaczyć osławioną pracę Davida Černego „Entropa- stereotypy są barierami do zburzenia” przygotowaną pierwotnie dla budynku Rady Europy w Brukseli. Praca Černego przedstawia mapę Europy w krzywym zwierciadle. Każde państwo jest zilustrowane panującym na jego temat stereotypem. Szwecja została opakowana w pudełko z IKEI, Niemcy to autostrada w kształcie swastyki, a Polska to pole ziemniaków, na którym mnisi siłują się z gejowskim sztandarem. Zabrakło jedynie Wielkiej Brytanii, co ma ponoć odzwierciedlać jej stosunek do UE.Obejrzałam także monumentalną instalację „Evidence zájmových osob. StB”. Ściany sali wystawienniczej zostały wytapetowane kartkami papieru zadrukowanymi nazwiskami osób, których dane znaleziono w archiwach władzy komunistycznej. Jak się później dowiedziałam na 6485 karkach zostało wydrukowanych 780 000 nazwisk. Na ścianach zmieściło się jednak tylko 5 % tej liczby...

2. Pomnik Świętego Wacława ujeżdżającego martwego konia w Pałacu Lucerna autorstwa Davida Černego

Rzeźba to odwrócenie słynnego pomnika św. Wacława na koniu, stojącego u szczytu Vaclavskich Namestii.

3. Mural BLU

4. Galeria PHOTO 5

Niezależna inicjatywa artystów Danieli Deutelbaum, Jaroslava Dufka oraz Martina Cenkla, którzy postanowili otworzyć galerię... na klatce schodowej kamienicy w której mieszkają. Organizują tam wystawy fotografii, performance, warsztaty, a nawet wykłady.

5. Instytut Polski Odbywa się tam właśnie wystawa Magdy Bielesz „Selenici”.

Wielu rzeczy nie udało mi się zobaczyć. Najbardziej żałuję, że nie starczyło mi czasu na dotarcie do Centrum Sztuki Współczesnej FUTURA, gdzie rezydencję artystyczną odbywają Alicja Karska i Aleksandra Went. Nie odwiedziłam także MEET FACTORY, czyli budynku kolei, przekształconego na studia artystyczne przez postać numer jeden czeskiej sztuki współczesnej - Davida Černego.

Subiektywna Linia Autobusowa

2010-01-19T23:08:00.000Z

Okres świąteczno - noworoczny nie sprzyja blogowaniu, ale czas nadrabiać zaległości! Na pierwszy ogień idzie notka o projekcie Grzegorza Klamana "Subiektywna Linia Autobusowa". Przedsięwzięcie co prawda odbyło się pół roku temu, ale ja stocznię odwiedziłam dopiero niedawno, a ślady projektu, czyli tabliczki informujące o znaczących historycznie miejscach, można oglądać nadal.
"Subiektywna Linia Autobusowa" obejmowała 60 minutową wycieczkę po Stoczni, zaczynającą się na specjalnym przystanku przed Brama nr 1.Trasa zawierała kilka wybranych ważnych miejsc związanych z historią Solidarności i Stoczni. Projekt dopuszczał do głosu osoby, w oficjalnym dyskursie historii „Solidarności”, zepchnięte na margines. Wielkie wydarzenia związane z narodem, zawsze niosą za sobą ryzyko ich populistycznych interpretacji, które prowadzą do przekłamania historii, bądź do zepchnięcia głosów jednostkowych.
Sam artysta tak pisze o projekcie: „Stocznia Gdańska jest rezerwuarem pamięci zbiorowej i pamięci indywidualnych Polaków. Pamięć historyczna wizualizuje się w postaci wystawy „Drogi do Wolności” i realizacjach monumentalnych (...) Pamięci subiektywne są nieobecne, poprzez swoją <niepoprawność>, marginalizowane, rozpraszane. Projekt (…) poprzez zaangażowanie osób, świadków, uczestników historii, tych mniej znanych, lecz równie ważnych; zamierza wydobyć głos wytłumiony, echa, odbicia, szepty, fragmenty wspomnień i relacji, wpisać je w obecną sytuację i przestrzeń miejsca”,

Stałe miejsca, które zostaly oznakowane i opisane w dwóch językach: Warsztat Wałęsy, Brama Historyczna nr 1 i Bramy na Drodze do Wolności, dawna sala BHP, budynki na terenie Stoczni, miejsce w którym Wałęsa przeskoczył mur stoczniowy, pochylnie.

Zakupy u Paula Smitha!

2009-12-09T22:53:00.000Z

Birmingham może nie jest najpiękniejsze, ale ma przebłyski ładności. Takim przebłyskiem jest oddalona nieco od centrum Jewellery Quarter. Dzielnica słynie nie tylko z 400 nadal działających zakładów jubilerskich, ale także z ciekawej architektury! W jednym z tamtejszych pubów, którego budynek kiedyś slużył za browar, a potem żeńskie więzienie, odbywał się dziś wieczór performance...
Piwnica budynku, podzielona na małe loże, okazała się być doskonałym miejscem dla działań performatywnych. W każdym z czterech, ukrytych za zasłonami, pomieszczeń można było zetknąć się z innym artystą. Całość miała średniowieczno - panoptyczno - tajemniczy charakter.

W jednej z lóż zagościł ekskluzywny butik z biżuterią "Institution of Meaningful Interaction". Przed wejściem wręczono mi ulotki ze sloganami „Everything must go”, „Have! Have! Have!” i „Don't Think. Just Take”. W środku mogłam do woli przebierać wśród misternie skonstruowanych z papieru bransoletek, naszyjników, broszek i spinek. Od tej różnorodności lekko zakręciło mi się w głowie, ale w końcu zdecydowałam się na naszyjnik zrobiony z podłużnych papierowych rurek. Przemiła asystentka pomogła mi go przymierzyć i zgodnie stwierdziłyśmy że jak ulał pasuje do mojej czarnej sukienki . Biorę. Asystentka uśmiechnęła się zachęcająco i oznajmiła, że klejnocik został zaprojektowany przez Paula Smitha i kosztuje „jedyne” 230 funtów. A co tam, raz się żyje! Wypisała rachunek i poleciła się na przyszłość...
Taką sztukę lubię! :)

Revolution We Love You

2009-12-05T22:42:00.000Z

Revolution We Love You to tytuł dyskusji panelowej, której miałam przyjemność ostatnio się przysłuchiwać w Tate Modern. Na spotkanie zaproszono artystów, kuratorów i badaczy tematu, aby prześledzić wizualny język rewolucji: od Francji roku 1789, przez upadek Bloku Wschodniego, po współczesne rewolucyjne praktyki artystyczne. Szłam tam wielce podekscytowana, z jednej strony dlatego, że jestem wielką fanką aktywizmu w sztuce, a z drugiej bo brali w niej udział Aneta Szyłak i Grzegorz Klaman, czyli moi niedawni przełożeni z Wyspy. Opowiedzieli oni o praktyce artystycznej Klamana, jako artysty stojącego "w opozycji" do panującego systemu.

David Crowley natomiast prześledził ślady rewolucji październikowej w sztuce i kulturze popularnej. Przywołał postać Octobriany - rosyjskiej, komiksowej super-bohaterki, stworzonej w latach 60. Wykreowana przez czeskiego autora Petra Sadecky'ego, stała się ikoną globalnej rewolucji ery komunizmu. Poniżej trailer fińskiego filmu opartego na komiksie. Zwróćcie uwagę, że Octobriana pije tam Coca-Colę ;).

Wiedzieliście, że sex może być narzędziem w walce z totalitaryzmem? Tak przynajmniej wynika z filmu „Mysteries of the Organism” (1971, reż. Dusan Makavejev) ...

John Jordan trafnie porównał polską Pomarańczową Alternatywę ze współczesną Armią Klaunów. Ta ostatnia jest lewicującą grupą aktywistyczną wykorzystującą (podobnie jak Pomarańczowa Alternatywa odnośnie komunizmu), taktykę żartu i zabawy w walce z neo-liberalizmem.Popatrzcie sami jakie podobne:

Find more videos like this on The Art of Engagement

How It Is - Bałka w Tate

2009-11-30T12:57:00.000Z

fot. Tate Modern

Mirosław Bałka w Tate! To po prostu trzeba zobaczyć! Zobaczyłam więc, a raczej doświadczyłam.

Bałka ustawił w Hali Turbin ogromny, metalowy kontener. Wspinając się po rampie prowadzącej do kontenera widzi się tylko ciemność. Nie można z tej pozycji stwierdzić w którym momencie napotkamy ścianę, albo gdzie stoją inni zwiedzający. Owa ciemność wzbudziła we mnie niepokój, ale także ciekawość, więc poszłam dalej, wgłąb konstrukcji. Im posuwałam się głębiej, tym większe było moje rozczarowanie. Bardzo szybko dotarłam do końca pomieszczenia, obłożonego od środka miękkim materiałem. Spodziewałam się że otuli mnie medytacyjna czerń, ale mój wzrok szybko przyzwyczaił się do ciemności, mogłam więc rozpoznać ludzi stojących obok. Zamiast kontemplować, nieumyślnie słuchałam rozmów innych zwiedzających, którzy na dodatek robili zdjęcia z flashem. Poczułam zimno, dyskomfort, chciałam jak najszybciej opuścić kontener.

Muszę jednak przyznać, że praca Bałki mi się podoba. Uczuć, które we mnie wywołała rzadko kiedy można zaznać w angielskich galeriach (chyba dlatego że Anglicy oczekują od sztuki głównie rozrywki). „How it is” jest dobitna i genialna w swojej prostocie. Doskonale pasuje do poprzemysłowego wnętrza niegdysiejszej elektrowni, a swoją surowością przywodzi na myśl wiele skojarzeń. Wiele się po niej spodziewałam po fali entuzjastycznych artykułów w angielskiej prasie codziennej. Zmieniana raz w roku wystawa sponsorowana przez firmę „Uniliver” jest tradycyjnie jednym z ważniejszych wydarzeń kulturalnych w Wielkiej Brytanii. The Times określił „How it is” Bałki jako najlepszą instalację z dotychczas pokazanych w Hali Turbin. Recenzent Guardiana postawił pracę artysty w czołówce najlepszych realizacji. Najmniej przychylnie nastawiony był chyba tylko dziennikarz „Telegraph”, określając instalację jako chybioną metaforę holocaustu.

Oto dwa spojrzenia na pracę Bałki oczami brytyjskich recenzentów:

The Guardian: W czołówce najlepszych realizacji dla Hali Turbin

The most powerful image is watching people stand at the top of the ramp, hesitating on the verge of the consuming dark. But Balka reveals darkness rather than cloaking it in mystery. That is the point, and why this work is so successful. How It Is joins Juan Muñoz's 2001 Double Bind, Doris Salcedo's Shibboleth and Bruce Nauman's sea of voices, Raw Materials, as the most successful of the Turbine Hall commissions. They are the best because they return you to your own resources as a spectator: they seek less to entertain than to give you pause. All are invitations to the imagination, returning us to our own thoughts.

2) Telegraph: Chybiona metafora holocaustu

If Balka’s intention was to make us conscious of what such container- like enclosures must have been like for the victims of the Nazis, then I think the piece fails. Nothing can do that. We can get out; they couldn’t; we have light; they didn’t; we are safe; they weren’t. I’m not even sure how original the conception is, since the history of art is full of black holes, including Douglas Gordon’s recent, infinitely more frightening Confessions of a Justified Sinner.

Imagining Museums...

2009-11-09T17:50:00.001Z

Co roku powstają nowe placówki artystyczne, których założenie poprzedzane jest różnego rodzaju researchem, od badania opinii publicznej, przez dokładną analizę już istniejących muzeów, po organizację wydarzeń związanych z tematem. Nowe muzeum sztuki współczesnej ma powstać także w Birmingham. Ikon Gallery zorganizowała właśnie z tej okazji forum publiczne na temat przyszłości muzeów. Spotkanie, ku mojej uciesze, rozpoczęło się odczytaniem skryptu filmu Neila Cummingsa i Marysi Lewandowskiej „Museum Futures: Distributed”. Film kreśli świetlaną przyszłość dla sztuki, w której rola artysty, muzeów, galerii i rynku sztuki zostaje zmieniona. Od praktyki wystawienniczej opartej na artefaktach sztuki i konsumpcji przejdziemy do co-produkcji. Muzea przestaną kolekcjonować dzieła sztuki, a tym samym zniknie problem przechowywania, konserwacji i uciążliwego powiększania przestrzeni muzeów.

Jak na razie jednak nic się nie zapowiada, żeby muzea zrezygnowały ze swoich kolekcji. Poniżej zamieszczam moje notatki ze spotkania.

Czy muzeum sztuki współczesnej powinno kolekcjonować sztukę?

Tak, o ile nie trzyma jej w magazynach. Kolekcjonowanie ma na celu udostępnianie kolekcji szerszej publiczności. Dlatego Tate Modern regularnie zmienia ekspozycję stałą / (Ann Gallagher, Head of Collections, British Art, Tate, UK).

Kolekcja konstytuuje muzeum / (Oliver Michelon, Departmental Museum of Contemporary Art in Rochechouart, France)

Co kolekcjonować?

Postmodernizm przyniósł trudne czasy dla kolekcjonowania. Powinno się kolekcjonować wszystko – tak na wszelki wypadek / (Oliver Michelon, Departmental Museum of Contemporary Art in Rochechouart, France)

Jeśli nie kolekcja, to co?

Istnieje ogromna nadprodukcja w sztuce i my właściwie nie wiemy co z nią zrobić. Powinniśmy zajmować się bardziej ideami, niż obiektami. Należy odejść od idei „dzieła sztuki jako skarbu”, a pójść w stronę „sztuki jako wiedzy” / (Ekaterina Degot, independent curator, Russia)

Kogo powinniśmy pytać o radę zakładając muzeum „od zera”?

Powinno zapytać się profesjonalistów, ale nie zapominać o zdaniu lokalnej społeczności. Dobrze jest wykorzystać lokalną specyfikę. W przypadku Birmingham jest to jego wielokulturowość. Można by zatem zaprosić do współpracy artystów z lokalnych społeczności narodowych / (Paulo Herkenhoff, critic and independent curator, Brazil).

Czasami nie warto słuchać opinii publicznej. Trzeba mieć na uwadze, że dobrzy artyści często są przez ogół społeczeństwa nieakceptowani. Ludzie mogą mieć na jakiś temat opinię, gdy mają o tym jakieś pojęcie / (głos publiczności)

Jaka jest rola muzeum?

Muzeum jest dzisiaj bardzo silne. Ludzie chodzą do galerii po odpowiedzi dotyczące ich życia. (Ruth Noak, curator of Documenta 12, Germany)

Edukacyjna. Jeśli nie zadbamy o dzieci dziś, za dwadzieścia lat nikt nie przyjdzie do muzeum / (Paulo Herkenhoff, critic and independent curator, Brazil).

Edukacyjna. Każde dziecko ze szkół podstawowych w Birmingham odwiedza Ikon Gallery dwa razy do roku / Jonathan Watkins, Director of Ikon Gallery, UK)

Rozgrywkowa. Ludzie w dzisiejszych czasach oczekują od muzeum rozrywki / (głos publiczności)

Jak rozszerzyć publiczność muzeum?

Muzeum powinno być dla wszystkich – dziecka, nastolatka, dorosłego, staruszka, niepełnosprawnego, niewidomego, niesłyszącego / (Paulo Herkenhoff, critic and independent curator, Brazil).

Lokalna społeczność powinna czuć sie częścią instytucji / (Paulo Herkenhoff, critic and independent curator, Brazil).

Muzeum powinno zacząć wychodzić do ludzi, na przykład organizując zajęcia w szkołach / (głos publiczności)

Większość osób, które mogłoby być publicznością nie zdaje sobie sprawy, że mogłoby nią być / (głos publiczności)

Aby nastąpiła komunikacja należy znaleźć wspólny język / (głos publiczności)

Powinno się nie tylko pokazywać ludziom wystawy, ale także namawiać aktywnego uczestnictwa / (głos publiczności)

Pozazdrościć energii!

2009-11-07T23:43:00.000Z

Może Birmingham to najbrzydsze miasto w Anglii, ale jego mieszkańcom nie można odmówić energii twórczej. W ciągu ostatnich dwóch wieczorów uczestniczyłam w święcie sztuki, jakiego nie doświadczyłam nawet w Londynie. Tutaj artystów i galerii jest może mniej niż w stolicy, ale za to robią oni wszystko by nie odstawać od wielkiego sąsiada. Pięciodniowy festiwal „The Event” odbywał się w poprzemysłowej dzielnicy Digbeth. Na tę okazję zaangażowano nie tylko wszystkie niezależne galerie sztuki w okolicy, ale także przestrzeń publiczną i puby. Niegdyś okolica była zamieszkana przez mniejszość irlandzką i do dziś można w tamtejszych pubach spotkać irlandzkich dziadków, którzy od dobrych 50 lat odwiedzają codziennie swój ulubiony pub. Właśnie w jednym z takich miejsc miałam okazję spróbować limitowanej edycji angielskiego piwa z gatunku ale i wysłuchać morskich opowieści w wykonaniu Kapitana Eda. Odwiedziłam także gołębnik, wzięłam udział w warsztatach medytacji, wymieniłam książkę na płytę, zebrałam szereg niezależnych publikacji, wypiłam szampana w Hummerze (!), posłuchałam dobrej muzyki, zobaczyłam kilka fajnych prac i zwiedziłam niesamowite przestrzenie galeryjne.

W poszukiwaniu skarbów

2009-10-28T22:54:00.000Z

Kompleksowa odnowa przeznaczonych na wynajem domów, aranżacja wnętrz nie jest sielanką i wymaga pełnego poświęcenia. Ale dla Pawła Wąska jest to biznes, który idzie w parze z jego artystyczną pasją.

Paweł Wąsek

Zewnętrzna klatka schodowa i czerwona cegła to chyba najlepiej rozpoznawalne cechy mieszkań socjalnych, których wiele w Londynie i całej Wielkiej Brytanii. Po przekroczeniu progu czeka nas jednak niespodzianka. Dwupoziomowe mieszkanie przypomina bardziej studio ekstrawaganckiego kolekcjonera niż typowe blokowe wnętrze. Paweł z wykształcenia jest projektantem mody i malarzem, jego żona Gaba socjologiem. Od kilku lat zajmują się aranżacją wnętrz i kolekcjonowaniem przedmiotów, które mają swoją historię.

Podobno żeby powiedziano o kimś że jest londyńczykiem, musi tu spędzić co najmniej dziesięć lat. Pawłowi brakuje do tego jeszcze dwóch i póki co, przeprowadzki nie planuje. Pochodzi z Łodzi, gdzie skończył Akademię Sztuk Pięknych na wydziale projektowania ubioru. Projekt dyplomowy był jednocześnie jego ostatnim. Tak czasami bywa, że wydaje się, że wiesz czego chcesz, a później odkrywasz w sobie zupełnie nowe powołanie. W przypadku Pawła na pierwszym miejscu było malarstwo, na drugim wnętrza. Po skończeniu studiów, razem z Gabą próbowali różnych sposobów na zarabianie pieniędzy. Bez powodzenia. Gaba zaproponowała emigrację. Paweł nie był do końca przekonany, ale w końcu uległ namowom i po rozdaniu całego dotychczasowego dobytku rodzinie, przybyli do Londynu. Był rok 2001, Polska jeszcze nie należała do Unii. Trzeba było się jakoś odnaleźć w nowym miejscu. Nie było warunków ani głowy do zajmowania się sztuką. Przerwa w działalności artystycznej trwała półtora roku, ale wydawało się, że mijają wieki. Paweł miał poczucie, że już tak zostanie do końca życia. Stopniowo jednak wracał do formy. Wystarczała mała rzecz, aby poczuł się lepiej. – Po tym czasie pustki, zaczynałem z dużymi bólami – wspomina. – Nie wiedziałem co malować. I próbowałem tak przez półtora roku. Później jednak, gdy już zacząłem, byłem zupełnie innym człowiekiem.

Podejmowali się różnych prac – sprzątali, Paweł pracował w kuchni, Gaba w coffee shopie. Nie zniechęciło ich to. Zostali wessani przez magię metropolii. – Nie miałbym możliwości zaznać tego wszystkiego mieszkając w Łodzi – mówi Paweł. – Najpierw zamieszkałem w bloku councilowskim na Brixton. Jedną z moich sąsiadek była starsza pani, Murzynka, i samo to, że gdy wychodziłem rano do pracy, a ona codziennie uśmiechała się do mnie i mówiła dzień dobry, było dla mnie czymś nieprawdopodobnym. Nadal takie rzeczy robią na mnie wrażenie.

Red Dust Gallery ©

W ich mieszkaniu wisi asamblaż Pawła zrobiony ze znalezionych w Tamizie skorup naczyń. Właśnie w tego typu obiektach łączy się jego pasja malarska z naturą poszukiwacza skarbów. Nie tropi on jednak zakopanej gdzieś skrzyni złota, tylko przedmioty (jak je nazwał) „pojechane”. – Chodzimy z Gabą nad Tamizę w czasie odpływów. Można wtedy znaleźć cudowne rzeczy. Znajdujemy tam między innymi fragmenty starych mebli, które później wykorzystujemy w naszych projektach wnętrz. Szukamy piękna, nawet jeśli mamy je znaleźć w złomie wyrzuconym przez morze.

Red Dust Gallery ©

Na łowy jeżdżą także na południe Francji, gdzie spędzają wakacje w domu przyjaciela. Na Lazurowym Wybrzeżu znajdują przedmioty wypłukane solą, spalone przez słońce. Chodzą także na londyńskie targi uliczne. Właśnie w takich miejscach można kupić prawdziwe cacka za bezcen, ale także kradziony rower, piękny skórzany portfel za funta i maszynę do szycia, która dopiero w domu, po podłączeniu do prądu, okazuje się nie działać. Sprzedaje się tam dosłownie wszystko, dlatego bardzo przydaje się umiejętność odróżniania rzeczy wartościowych od będących w zdecydowanej większości rupieci. Jeżdżą także na duże weekendowe targi, zwane Car Boot Sale. Nie gardzą też przedmiotami wystawianymi przed domy. – Czasami ludzie wyrzucają na prawdę piękne meble, które im się znudziły. Wówczas wchodzimy do akcji. Mamy oczy szeroko otwarte. Ta ławka, na której siedzisz, także jest znaleziona. Pomalowaliśmy ją, a potem odrapaliśmy papierem ściernym, dlatego wygląda tak oryginalnie.

Red Dust Gallery ©

Kupują na dużą skalę. W ich kolekcji znajdują się przedmioty różnego rodzaju: od edwardiańskich łóżek, przez luksusowe puderniczki, secesyjne szczotki, angielskie leżaki, niezbędniki piknikowe, reklamy coca-coli z lat 40., po oryginalne puzzle Playboya. Niedługo ruszy sklep internetowy, w którym będzie można to wszystko kupić.

Red Dust Gallery ©

Jeden z ich znajomych, właściciel kilku nieruchomości w Londynie, wiedząc, że mają artystyczny zmysł, poprosił, aby zajęli się kompleksową odnową jego przeznaczonego na wynajem domu. W ten sposób zaczęła się ich, trwająca już trzy lata, przygoda z aranżacją wnętrz. Taka praca nie jest jednak sielanką i wymaga pełnego poświęcenia. Domy, którymi się zajmowali, były zaniedbane i potrzebowały gruntownego remontu. Ich zadaniem jest doprowadzeniu takiego domu do stanu idealnego. Aby to osiągnąć, zaczynają od projektu, czuwają nad jego realizacją, na koniec przyjmują oglądających i wynajmują mieszkanie. Nie potrafią wykonywać skomplikowanych prac budowlanych, ale zajmują się ostateczną aranżacją wnętrza. Po kilku miesiącach harówki przychodzi olbrzymia satysfakcja, gdy okazuje się, że końcowy efekt przechodzi najśmielsze oczekiwania.

Red Dust Gallery ©

Czy można żyć z malarstwa? Najczęściej nie. Ale to malarstwo jest Pawła największą pasją. Ściany ich mieszkania, a także odnawianych domów są pokryte jego małoformatowymi olejami i pastelami na papierze. Stanowią idealne dopełnienie całości.

Tekst został napisany dla gazety "Nowy Czas".

Walking as art Richarda Longa

2009-10-15T10:36:00.000+01:00

Richard Long, A Circle in Scotland 1986, © Richard Long

Natura zawsze była popularnym tematem sztuki. Od rysunków naskalnych, przez malarstwo pejzażowe, aż po fotografię. W antyku wśród artystów panowała zasada mimesis, czyli twórczego naśladownictwa natury. Później przejął ją renesans. Taką genezę swojej sztuki podkreśla brytyjski artysta Land Artu - Richard Long , którego retrospektywną wystawę przygotowała ostatnio Tate Britain. Uważa się, że jego prace zmieniły oblicze brytyjskiej rzeźby. Dlaczego? Richard Long robi sztukę po prostu chodząc. „Walking as art”. Nic dodać, nic ująć.
Jak wspomina, w połowie lat 60-tych zauważył, że język i ambicje sztuki są zbyt formalne. Zaczął myśleć, że sztuka za bardzo odrywa się od rzeczywistości. Nie był w swoim odczuciu odosobniony. W latach 60. artyści zaczęli zwracać uwagę na kontekst dzieła sztuki. Nastąpiło przejście od przestrzeni „białego sześcianu” do tak zwanych „przestrzeni alternatywnych”, włączając w to land art, minimal art, czy arte povera. Działania land artu są ingerencją w pejzaż, transformacją jego fragmentu, lub wykorzystaniem naturalnych procesów np. czynników atmosferycznych do realizacji obiektu artystycznego. Obiekty sztuki ziemi istniały często tylko parę godzin, znikając w "naturalny" sposób, co również było istotnym ich elementem. Pozostałym śladem była często tylko dokumentacja fotograficzna.

Richard Long, A Line Made by Walking, 1967, © Richard Long

Long zapragnął wykorzystać potencjał, który daje nam Ziemia. Podobała się mu idea robienia czegoś z niczego. Postanowił więc popularną wówczas sztukę abstrakcyjną wpasować w naturalny krajobraz. Jego pierwsza rzeźba w krajobrazie A line Made by Walking (1967) była, prowadzącą do nikąd, zwykłą ścieżką w trawie. Później samo wędrowanie stało się dla niego sztuką. Działania w terenie dały mu wolność kreowania w bardzo prosty sposób, na ogromną skalę. Artysta wykorzystywał krajobraz takim jakim go zastał. Niekiedy zostawiał efemeryczne ślady to tu, to tam. Układał kręgi i linie z kamieni, bądź zostawiał kamień, w prostej linii, co każdą milę. Nosił kamienie z jednego miejsca na drugie, albo po prostu tylko chodził.
Dartmoor, w hrabstwie Devon to jego ziemia ojczysta, miejsce które eksplorował wiele razy począwszy od lat 60. Traktuje ten skrawek ziemi jako prototyp krajobrazu, którego poszukiwał w innych częściach świata. Niezalesiony „płaskowyż” z dużą ilością wody – perfekcyjna kraina do chodzenia. Podobne miejsca znalazł w tundrze na Alasce, w Argentynie, czy na mongolskich stepach. Inne wyprawy zawiodły go w tak egzotyczne miejsca jak Himalaje, Japonia, Boliwia czy Sahara. Schodził praktycznie cały świat. Ale jak sam mówi, jego wędrówki nie są po prostu podróżami. Każda wyprawa realizuje założoną wcześniej ideę. Wędrowanie – jako sztuka – doprowadziło go do badania związków pomiędzy czasem, dystansem, wymiarami i geografią terenu. I tak na przykład wędrówka przez Anglię – od wybrzeża do wybrzeża – ma być miarą terenu, ale także samego artysty. Long bada granice swojej wytrzymałości, ustanawia własne rekordy. Wyprawy są udokumentowane odpowiednio do zakładanej idei: przy użyciu fotografii, mapy, lub tekstu. Pięciodniowa wędrówka (Z Totnes do Bristolu, 1980) została podsumowana tekstem:

„Pierwszy Dzień Dziesięć Mil
Drugi Dzień Dwadzieścia Mil
Trzeci Dzień Trzydzieści Mil
Czwarty Dzień Czterdzieści Mil
Piąty Dzień Pięćdziesiąt Mil”

Richard Long, Transference, 2003, © Richard Long

Złośliwa recenzentka Guardiana Rachel Cooke pisze, że pewnego dnia powinien postawić wszystko na jedną kartę i napisać na ścianie galerii: „Mount Everest w 24 godziny” . Tekst towarzyszący Suchej wędrówce (Avon, Anglia, 1989) przypomina natomiast haiku:
„113 przebytych mil pomiędzy jednym deszczem a drugim”.

Richard Long, An Eleven Day Winter Walk, 2008, © Richard Long

Inne wędrówki udokumentowane są fotografią lub mapką, na której precyzyjnie została zaznaczona, często idealnie prosta, trasa artysty.
W Tate pokazano obszerną dokumentację wędrówek Longa od lat 60 po dziś dzień. Artysta wykonał także kilka prac specjalnie na potrzeby wystawy, przypuszczalnie po to by stała się ona bardziej atrakcyjna dla przeciętnego widza. Używając błota z rzeki Avon namalował monstrualnej wielkości abstrakcyjny mural From Beginning to End (2009), mający nawiązywać do rysunków naskalnych. Przeniósł także swoje kamienne kompozycje w progi galerii, między innymi Norfolk Flint Circle, (1990). Wygląda zatem na to, że jego artystyczne poszukiwania zatoczyły krąg. Po latach wprowadza czystą abstrakcję z powrotem do galerii. Jak wielu artystów swojego pokolenia, nadal pracuje. Od lat powiela wymyślony przez siebie pomysł na sztukę. Jeździ na dalekie wyprawy, układa kamienne kręgi i linie. Robi zdjęcie. Rysuje mapę. Pisze haiku. Wspomniana wyżej recenzentka wyśmiewa się z wizerunku Longa-artysty jako wędrownika: „z bandaną zawiązaną na głowie, plecakiem pełnym suszonego jedzenia, kroczącego samotnie przez dalekie krainy. Jaki on śliny, a jaki heroiczny![2]”. Sztuka Longa pozostaje jednak atrakcyjna. Long serwuje nam spełnienie marzeń o dalekich wędrówkach i bezpośrednim kontakcie z naturą. To co robi, uwodzi nie tylko wizualnie ale i intelektualnie. Stanowi apoteozą natury w czystej postaci. Inspiruje.

Richard Long, From Beginning to End, 2009, © Richard Long

Richard Long, Norfolk Flint Circle, 1990, Tate © Richard Long

Richard Long, Dusty Boots Line Sahara, 1988, Private collection © Richard Long

[1]Rachel Cooke, Does anyone get the feeling that he's just going round in circles? [w:] Guardian, The Observer , Sunday 7 June 2009, http://www.guardian.co.uk/artanddesign/2009/jun/07/richard-long-heaven-and-earth-tate-britain
[2]Ibidem.

Artykuł ukazał się także w magazynie internetowym artPapier

Gdansk & Birmingham

2009-10-13T22:06:00.000+01:00

A więc stało się! Moja pierwsza publikacja po angielsku :). Tekst ukazał się w wydawanym domowym sposobem art zinie „An Endless Supply” (o którym więcej tutaj). Postanowiłam napisać dla nich o sztuce w Stoczni Gdańskiej po pierwsze dlatego, że jest to zagadnienie bardzo mi bliskie, a po drugie dlatego że podejrzewałam iż będzie to temat dla mieszkańców Birmingham interesujący. To zdumiewające ile te dwa miasta mają ze sobą wspólnego! Tak Gdańsk jak Birmingham dysponuje rozległym obszarem poprzemysłowym blisko centrum. Oba więc planują w miejscu przestrzeni poprzemysłowych wybudowanie nowego centrum, które stanowiłoby wizytówkę miasta. Pojawiają się zatem te same pytania: co zrobić z tymi wszystkimi magazynami, halami i zakładami? Burzyć czy zostawić? Zachować dawną tkankę miejską, czy zaczynać wszystko od początku? Póki co, w obu miastach sztuka intensywnie rozwija się właśnie w owych przestrzeniach postindustrialnych, a Gdańszczanie i Birminghamszczanie (??) mogą wymieniać doświadczenia.

Tak wyglądają plany zagosopodarowania poprzemysłowej dzielnicy Birmingham Digbeth Eastside:

A tak Stoczni Gdanskiej...
http://www.youngcity.pl/

Traces of History: In Gdansk Shipyard
by Roma Piotrowska

On the exterior of the Wyspa Institute of Art, located in Gdańsk shipyard, beneath layers of paint crawls out a German sign - a reminder of the times when the building housed a German school. On the way home, I pass a manhole with the inscription “Danzig”. Even though we encounter these traces and conflicts in every step we take, why are we so uninterested in the city’s complicated past?
What is Gdańsk associated with outside of Poland? With Wałęsa, they say. But who in fact knows the history of the fall of Communism in Central and Eastern Europe? For whom is it a significant fact, that the strikes that took place 28 years ago in Gdańsk shipyard helped to overthrow Communism? Who cares that on 31 August, 1980, after months of strikes, the first independent trade union in the Communist bloc forced the Polish government to accept part of its 21 postulates?
Currently, Gdańsk shipyard - the “Cradle of Solidarity” - is home to several artists’ studios. Separated from Gdańsk by a high fence, the shipyard’s grounds constitute an abandoned city within a city. Divided into two parts, one area still produces ships, but in the second production has stopped, and all that remains are abandoned buildings and stray animals. Historic industry is overgrown with vegetation. In a few years, most of the buildings will be razed to the ground and the shipyard will be built over with a modern shopping centre, multi-screen cinema, apartments and office blocks.
Internationally, there are many examples of post-industrial sites that artists have lived and worked in, before being forced out by later gentrification: cheap, unused space replaced by exclusive accommodation, shopping, commerce. In front of our eyes, Gdańsk shipyard is changing from “a mainstay of the Communist economy” to “a capitalist market”. The transformation can be seen daily, as the shipyard is ‘cleansed’ with the demolition of old buildings. The shipyard fascinates artists, and they have expressed fears for its future. Its ruined brick halls and abandoned streets have become protagonists in films: they are photographed; they serve as the set for theatrical productions; the industrial noises have been exploited by musicians. You can find painters there, alongside sculptors, multi-media artists, street artists, actors and performers.
The Christian and Nationalist Workers’ movement of “Solidarity” is historically tied to the shipyard. However, the artists currently working there are concerned with more immediate subjects relating to the site itself. A film by Johan Strauss entitled The Shipyard – A View From Inside, compares the image of the contemporary, degraded shipyard with photographs documenting the social and political changes of the 1970s and 1980s in Poland. Strauss’s work collides artist’s studios with demonstrations and ordinary, everyday labor in an unfolding journey to ‘the interior’ of the historic shipyard, and is accompanied by a soundtrack by Brazilian electronic musician, Amon Tobin.
The Past, a film by Ania and Adam Witkowski, depicts the present day, still industrial part of the shipyard. It is framed as an idyllic image: sunlight, wildlife, plants, workers on bicycles and the production of ships, all seeming to exist free from the subject to economics. The film’s title underpins the sense that this state is only moments away from an inevitable ending.
Lukrecja Plusz and Joanna Maltanska designed a sofa with a graphic motif composed of shipyard cranes. The sofa is an ironic commentary on the problem of the commercialisation of the symbol of the shipyard. Similarly, Jack Southern’s digital animation, Time Share, asks about the future of these grounds. When Southern, a UK artist, first came to the shipyard in 2004, the transformation of the grounds into a modern district was still a distant vision; now, the film seems a telling presage.
Until recently, in a dilapidated villa (the former residence of the shipyard’s director) you could browse a great library. Next year, at the same site, you will be able to visit ‘the biggest shopping centre in the country’.
What then will be left to us? What version of history will be passed on to future generations? (Will they care about history at all?) With its building over, it seems that Communist Gdańsk is condemned to the same indifference with which we look at the Gdańsk of the early 20th Century.

Ściągnij ostatnie wydanie An Endless Supply!

I mały bonus - Gdansk i Stocznia oczami telewizji AlJazeeraEnglish

Gra na giełdzie, przemyt narkotyków, nielegalna sprzedaż alkoholu, uwodzenie bogatych wdów, czyli jak sfinansować niezależny projekt artystyczny

2009-10-10T00:04:00.000+01:00

Ostatnio trafiła do mnie wydana przez Fundację Bęc Zmiana książeczka „Europejskie Polityki Kulturalne 2015”, będąca polską wersją raportu powstałego przy okazji londyńskich targów sztuki Frieze 2005. Po przeczytaniu wstępu do wydania polskiego przygotowanego przez Kubę Szredera oraz Jana Sowę nastąpiło w mojej głowie istotne przewartościowanie. Ten ostatni zmienił diametralnie moje postrzeganie tzw. „trzeciego sektora”.

Sowa pisze, że kiedyś organizacje obywatelskie powstawały spontanicznie, działały w oparciu o entuzjazm, a ich siła rodziła się z zapału dla wspólnej sprawy. Obecnie coraz częściej fundacje przypominają firmy i są w istocie przedsięwzięciami kryptokapitalistycznymi. „W ten sposób ze spółkowania pierwszego sektora z drugim powstał zmutowany bękart: parafirmy realizujące w skomercjonalizowanej i zbanalizowanej wersji albo to, co powinny robić dobrze zorganizowane instytucje publiczne, albo to, co mogłyby robić zorientowane na zysk firmy prywatne” - pisze Sowa. Badacz widzi przyczynę takiego stanu w szwankującym systemie rozdzielania grantów dla organizacji pozarządowych.

Dlaczego nie opłaca się sięgać po granty? Dlatego że sami ograniczamy wówczas swoją wolność i dostosowujemy nasze pomysły i działalność do tego na co pieniądze chce dawać władza. Dzięki takiemu podejściu mnożą się takie projekty jak „Festiwal Gwiazd” w Gdańsku, czy przywoływany przez Sowę festiwal „ArtBoom” w Krakowie, czyli imprezy łatwe, skierowane do szerokiej publiczności nastawione na osiąganie celów, „którym zdaniem biurokratów służyć powinna kultura: kreowanie pozytywnego wizerunku miasta, ściąganie inwestorów, dekorowanie przestrzeni miejskiej miałkimi instalacjami zwanymi potem szumnie sztuką w przestrzeni publicznej, stymulowanie turystyki”.

Jest jednak na korupcję trzeciego sektora rada! Są nią niesformalizowane i niekomercyjne inicjatywy społeczno-kulturalne, na przykład skłoty, niezależne galerie, świetlice, czy „domy kultury”. Takie miejsca jak poznański Rozbrat, warszawska Elba, paryskie Electron Libre i Les Frigos, kolektywy takie jak Pachamama czy Lavaca w Buenos Aires, postindustrialne przestrzenie w nowojorskim DUMBO itp. Sowa chwali ten tzw. „czwarty sektor” za orzeźwiającą szczerość i autentyzm, ale gani za afirmowanie społecznych dystynkcji. „W efekcie „niezależność” polega na tym, że grupa kilkunastu lub kilkudziesięciu osób bije w kółko sobie samym brawo i organizuje imprezy, w których wbrew radykalnym deklaracjom chodzi tylko o potwierdzenie grupowej tożsamości”. Jak wyrwać się zatem z matni czterech sektorów?. „Trzeba tworzyć i testować w praktyce różne sposoby działania” - odpowiada.

Autor namawia organizacje pozarządowe do uniezależnienia się od systemu grantowego, który stał się dla niektórych po prostu sposobem na zarobek. Wylicza kilka, z wielu alternatywnych, sposobów finansowania niezależnych projektów: składki członkowskie, innowacyjne formy działalności gospodarczej, gra na giełdzie i spekulacja nieruchomościami, przemyt narkotyków, nielegalna sprzedaż alkoholu i uwodzenie bogatych wdów... Sowa, wspólnie z dwójką przyjaciół Kubą de Barbaro i Jankiem Simonem, założyli w Krakowie lokalną inicjatywę obywatelską Spółdzielnię Goldex Poldex. Jest to dobrowolne zrzeszenie nieograniczonej liczby osób, nielegalny bar, dzielnicowa świetlica, hobbystyczna restauracja i galeria sztuki w jednym. Nie szuka finansowania publicznego, sponsorów, nie prowadzi także działalności nastawionej na zysk. „Nie szuka sponsorów ani patronatów. Nie współpracuje z Europejską Fundacją Kultury ani Instytutem Adama Mickiewicza. Utrzymuje się z jałmużny i nielegalnej sprzedaży alkoholu. Jej jedynym celem jest walka z martwym czasem, o którego upływie przypomina merdający miarowo ogon kota. Finansujemy wszystko z własnych pieniędzy. Można powiedzieć, że jest to rodzaj luksusowego potlaczu, na który jesteśmy w stanie sobie pozwolić, ponieważ każde z nas zarabia pieniądze w inny sposób. Z drugiej strony, czy kultura nie powstaje właśnie jako rodzaj potlaczu?”.

Jak tu jednak finansować projekty z własnej kieszeni, jeśli statystyczny artysta czy animator kultury ledwo może związać koniec z końcem? Czyli wracamy do punktu wyjścia. Sztuka jest przeznaczona dla bogatych, a prawie na pewno nie dla biednych. Ale w jaki sposób, z czystym sumieniem, dojść do tego bogactwa? Bo chyba autor nie bierze na poważnie pomysłu finansowania projektów ze sprzedaży narkotyków? Nie wchodzi także w grę praca w korporacji, a „po godzinach” zabawa w „niezależną” sztukę.

A może rzeczywiście „niezależna” sztuka powinna być domeną sprytnych zapaleńców, uprawiających mniej ryzykowne formy nielegalnego zarobkowania?

Niedawno miałam przyjemność poznać dwóch angielskich entuzjastów podobnego pokroju - Robina Kirkhama i Harrego Blackett'a . Nie wiem z czego żyją (nie wypadało mi się zapytać) ale kupili ostatnio za własne pieniądze, na eBay'u drukarkę i sami publikują co miesiąc czarno-biały darmowy art zin „An Endless Supply”. Są młodzi, dopiero co skończyli uczelnię i chcą coś zrobić dla swojego miasta. Wkładają więc nie tylko swój czas ale i pieniądze w rozkręcenie pisma. Publikacja otwarta jest na propozycje. Można złożyć tekst, pracę artytyczną, fotografię etc. Ilość stron zależy od ilości przyjętych propozycji. Ja także opublikowałam tam swój tekst... W następnym poście efekty.

Robin & Harry na Self-publishing Fair w Londynie

p.s.

Mal! Dzięki za książeczkę! :)

Razzle Dazzle

2009-09-27T21:42:00.000+01:00

W XVIII wieku zaczęto opracowywać system kanałów dla całej Wielkiej Brytanii. Układają się one w sieć, którą można dopłynąć ze Szkocji aż po Londyn. Kanały stały się bardzo ważnym elementem rewolucji przemysłowej. Barki były najtańszym i najszybszym sposobem transportu różnego rodzaju towarów. Podobno Birmingham ma więcej kanałów niż Wenecja. Trudno w to uwierzyć, ale jeśli weźmie się pod uwagę wielkość miasta, rzeczywiście jest to możliwe. Birmingham leżąc po środku trasy między Liverpoolem, a stolicą stało się, około roku 1800, centrum rewolucji przemysłowej. W połowie XVIII wieku długość kanałów wynosiła tam 147 mil. Dziś kanały zmieniły znacznie swoją funkcję. Stanowią doskonałe miejsce spacerów, wycieczek rowerowych, czy krótkich rejsów. Stały się także punktem zaczepienia dla artystów, szczególnie tych, którzy się nad nimi wychowali… Przez kilka letnich tygodni po Birmingham pływała, pomalowana na jaskrawe kolory i abstrakcyjne wzory, barka. Był to projekt artystyczny braci Simona i Toma Bloor. Tytuł projektu Hey for Lubberland! został zaczerpnięty z XVII-wiecznej ballady o krainie wiecznej szczęśliwości, w której upieczone świniaki rosną na drzewach, w rzekach płynie wino, a z nieba pada woda różana. Chęć wcielania utopii w życie, w takiej czy innej formie, jest źródłem fascynacji dla pomysłodawców projektu.

Drop City

Hey for Lubberland! łączył dwa radykalne rodzaje designu – architekturę geodezyjną i malarstwo maskujące. Geodezyjne techniki budownictwa zostały rozpropagowane przez filozofa, projektanta i ekologa Buckminstera Fullera, w latach 50 XX wieku. Fuller był wizjonerem pragnącym rozwiązać problemy ludzkości w ekologiczny sposób. Architektura według Fullera miała być tania, ekologiczna, mobilna i łatwa do wykonania przez nieprofesjonalistów. Fuller jest twórcą Kopuły Geodezyjnej, zbudowanej z sieci trójkątów równoramiennych, tworzących chyba najmocniejszą, najlżejszą i najbardziej wydajną technikę budowania jaka kiedykolwiek została wynaleziona. Umożliwiła budowę na dużej powierzchni bez użycia filarów i belek. Fuller zakładał, że schronienia tego typu mogłyby się ogrzewać i ochładzać w naturalny sposób oraz same wytwarzać energię. Prognozował masową produkcję swojego wynalazku w krajach rozwijających się, jako rozwiązanie problemów mieszkaniowych. Jakkolwiek kopuły okazały się przeciekać, a przestrzeń we wnętrzach była nieefektywnie wykorzystywana, bo większość mebli jest produkowana do pomieszczeń prostokątnych, kopuła stała się symbolem ekologicznej i niezależnej architektury. Kopuły były także mocno związane z amerykańskim ruchem kontrkulturowym w latach 60. Jego wynalazek został zastosowany w praktyce przez alternatywną społeczność, mieszkańców artystycznej komuny Drop City w Kolorado. Komuna powstała w 1965 roku, i w założeniu miała być miejscem do życia i pracy dla artystów Drop Artu, który został zainicjowany przez Gene Bernofsky i Clark Richert, studentów Uniwersytetu Kansas. Jednym z działań Drop Artu było malowanie kamieni i rzucanie ich z dachu na chodnik w celu obserwacji reakcji przechodniów. Mieszkańcy komuny przy użyciu znalezionych materiałów sami konstruowali kopuły Fullera. Pokusa ucieczki i założenia nowej społeczności, alternatywnej do tej w której żyjemy na co dzień, jest bliska tym co wybrali życie w barkach na kanałach. Fuller wierzył, że technologia może zaoferować nam odpowiedzi na wszystkie podstawowe ludzkie potrzeby. Kopuły geodezyjne zaczęły być kojarzone z wizjami przyszłości, umieszczane na okładkach książek i w filmach science fiction.
Dazzle painting także wywodzi się z fascynacji możliwościami technologii. Manifest Wortycystów, opublikowany w 1914 roku, został zatytułowany „Jaskrawa i gwałtowna sztuka”. Zainspirowani dynamizmem nowej ery maszyn, Brytyjscy artyści wortycyzmu rozwinęli styl charakteryzujący się rażącymi kolorami, grubymi liniami i geometryczną kompozycją. Wortycyzm (1912-1920) był jedną z pierwszych manifestacji modernizmu w Wielkiej Brytanii. Skończył się wraz z wybuchem I wojny światowej. Wielu wortycystów zostało oficjalnymi artystami wojennymi. Edward Wadsworth, założyciel grupy, pracował nad rozwojem dazzle painting, w kierunku militarnego kamuflażu. Za jego pomysłem zaczęto malować statki wojenne na pstrokate kolory. Ciężko było „ukryć” ogromny statek malując go na różne odcienie błękitu. Lepiej było pomalować go na taki wzór, który zmyli wroga, wywoła złudzenie optyczne, powodujące że nie będzie mógł jednoznacznie określić kierunku poruszania się statku. Setki okrętów pomalowano na łudzące oko kolory ale, mimo wszystko tego rodzaju kamuflaż, podobnie jak kopuły Fullera, były propozycjami wykorzystanymi marginalnie.

Dazzle Painting

Kanały Birmingham stanowią wspaniały przykład inżynierii i designu, pochodzą z początku rewolucji przemysłowej. Zamienione na autostrady i kolej, stały się sposobem na wakacje, czy weekendowe wycieczki. Barka braci Bloor podkreśla związek pomiędzy ideą utopii a osiągnięciami w designie i inżynierii.

Polska na tapecie

2009-08-26T19:08:00.000+01:00

Po długiej przerwie w blogowaniu, wywołanej nawałem innej pracy, proponuję odrobinę prasówki. Przeglądając ostatnio angielskojęzyczne magazyny o sztuce zauważyłam, że polska sztuka wciąż cieszy się na "Zachodzie" dużą popularnością. Autor książki "How to Look at Contemporary Art", Giorgio Guglielmino pisze: "W ostatnich latach pojawił się trend na chińskich artystów, których prace osiągają zaskakujące ceny, oraz na młodych polskich i niemieckich artystów. Panuje także moda na sztukę z Indii".

Trendy szybko się zmieniają, ale póki co magazyn TATEetc. poświęcił polskiej sztuce kilka stron tekstu z okazji Sezonu Polskiego w Wielkiej Brytanii. Anda Rottenberg, Michael Wolinski, Lukasz Gorczyca & Jaroslaw Suchan rozmawiają o słabej znajomości polskiej historii sztuki 2 poł. XX wieku za granicą.

Magazyn Flash Art natomiast pokusił się o umieszczenie pracy Piotra Uklańskiego na okładce ostatniego wydania (PIOTR UKLAŃSKI, Western Polski ) . Wewnątrz trzy obszerne artykuły "What is to be done” Kuby Banasiaka, o Artuże Żmijewskim autorstwa Valentiny Sansone oraz "Słownik Artystów" w którym znaleźli się między innymi także artyści z Trójmiasta ( Angelika Fojtuch, czy Karska i Went).

Reverse your eyes

2009-08-03T15:34:00.000+01:00

G.Penone, Rovesciare i propri ochi

Termin Arte Povera został stworzony przez włoskiego krytyka sztuki i kuratora Germano Celant w 1967 roku. To właśnie jego teksty oraz seria wystaw uwidoczniły działalność młodych włoskich artystów, którzy tworzyli sztukę radykalnie nową wchodzącą w dialog z pracami kolegów z Europy i Ameryki. Wraz z pojawieniem się nowych prądów w sztuce lat 60. zmieniło się jej postrzeganie. Wiele akcji artystycznych z lat 60 i 70 zachowało się tylko w pamięci lub na czarno białych fotografiach. Arte povera było pierwszym włoskim znaczącym ruchem artystycznym od czasów wojny, który stał w opozycji do tradycyjnie pojmowanej włoskiej rzeźby z brązu i marmuru. Jak podaje redaktorka Guardiana publiczność i prasa były artystami Are Povera zafascynowane[1]. Artyści w Ray-Banach trafiali na pierwsze strony gazet. Dziś już prawie nikt nie pamięta nazwisk wszystkich czternastu twórców zaliczanych do tego ruchu, a byli to: Giovanni Anselmo, Algiero Boetti, Pier Paolo Calzolari, Luciano Fabro, piero Gilardi, Jannis Kounellis, Giuseppe Penone, Michelangelo Pistoletto, Emilio Prini i Gilberto Zorio. Arte Povera, tłumacząc dosłownie Sztuka Biedna, powszechnie rozumiana jest jako sztuka zrobiona ze śmieci, elementów znalezionych. W rzeczywistości artyści tego ruchu posługiwali się różnymi materiałami, nierzadko także tymi zaliczanymi do najdroższych takich jak marmur. Przedmiotem ich zainteresowań było samo zagadnienie tworzenia sztuki i jej wystawiania, ale także świat poza galerią, związek pomiędzy sztuką a życiem.

G.Penone, The geometry in the hand

Pod koniec lipca zakończyła się wystawa Giuseppe Penone w Ikon Gallery w Birmingham. Penone nie przeszedł do kanonu najpopularniejszych artystów XX wieku, może dlatego że jego prace są bardziej intymne niż spektakularne. Artysta zafascynowany naturą wchodzi z nią w różne, czasem przedziwne relacje. Najlepiej znaną i kluczową dla wystawy pracą była Reverse your eyes (1970), czyli seria slajdów ukazująca artystę noszącego lustrzane szkła kontaktowe. Penone traci na chwilę wzrok abyśmy my mogli zobaczyć to co on byłby widział. Włoch interesuje się ludzkimi relacjami ze światem zewnętrznym, a także zmysłami. Gdybyśmy nie mieli zmysłów nie byłoby nas, nie byłoby także niczego wokół nas. Artysta interesuje się także tym w jaki sposób zostawiamy ślady w naturze. Sam odcisnął ślad swojego ciała w kopcu z liści (Breath of leaves, 1979), ale także w glinie (Soffio di foglie, 1979). Ta ostatnia praca na pierwszy rzut oka jest połówką przeskalowanej wazy. Po chwili dostrzegamy odciśnięte spodnie, pasek i koszulę artysty. Całość wieńczy odcisk twarzy Penone, a także wnętrze jego jamy ustnej! Niektóre prace na prawdę zaskakują. Jakie było moje zdziwienie gdy uświadomiłam sobie, że stojąca przede mną konstrukcja ze znalezionych na poczekaniu patyków, jest w istocie zrobiona z brązu. Inna praca to dwa identyczne kamienie (To be ariver 1981). Jak można było przeczytać w opisie pracy, jeden z nich jest autentyczny, drugi zaś wyprodukowany przez artystę. Penone zadaje tu pytanie czy w ogóle potrzebna jest nam sztuka, skoro istnieją idealne wytwory natury? Może sztuka powinna istnieć po to aby nam przypominać jak piękna jest natura?

Wystawa w Ikon to nie koniec tegorocznej angielskiej fascynacji sztuką lat 60. W maju podczas długiego weekendu zorganizowano w Tate Modern festiwal „Do it yourself”, inspirowany arte povera i minimalizmem. Można było wspinać się na interaktywną instalację Roberta Morrisa 'Bodyspacemotionthings', oglądać na żywo performance Michelangelo Pistoletto, archiwalne filmy ruchu arte povera, a także wziąć udział w warsztatach. Wciáz można oglądać wystawę Richarda Longa, przedstawiciela land artu, w Tate Britain.

G. Penone, Being a river

G.Penone, Breath of leaves lives

[1] www.guardian.co.uk/theobserver/2001/jun/03/1

Układanka szczęśliwych trafów

2009-07-22T15:28:00.000+01:00

Zdjęcia Michał Andrysiak

Zapraszam do czytania kolejnego artykulu, ktory oryginalnie ukazal sie w Nowym Czasie.

Ten sklep znaleźć jest dość trudno. Nie ma on swojej strony internetowej ani nawet nazwy. Odkryliśmy go przez przypadek, czekając na autobus w deszczowy londyński poranek. Rzucił nam się w oczy ze względu na wesołe kolory krat, którymi jest obudowany. Na drzwiach wisiała pożółkła kartka: „Proszę głośno pukać”. Co to za sklep, do którego trzeba pukać? Znałam dotychczas tylko jeden taki butik, który zajmował się sprzedażą strojów na fetysz-party.

Zdjęcia Michał Andrysiak

Zapukaliśmy. Drzwi otwarła nam starsza pani z burzą potarganych siwych loków. Jak się później okazało, była to Kristin, twórczyni lalek i właścicielka sklepu. Chwilę potem byliśmy już w niesamowitym świecie, w krainie z marzeń każdego dziecka. Lalki, domki dla lalek oraz elementy ich wyposażenia wypełniały sklep od podłogi aż po sufit.

Zdolność w dłoniach

Kristin urodziła się w 1935 roku pod Londynem w rodzinie artystycznej. Jej ojcem był malarz, rytownik i rysownik Blair Hughes-Stanton, więc robienie lalek ma poniekąd we krwi.

Jestem leworęczną dyslektyczką – mówi. – Uważa się, że osoby leworęczne mają jakiś dar i ja jestem jedną z nich. Po skończeniu szkoły średniej zastanawiała się co może robić w życiu. Wiedziała, że ma zdolność manualne, ale nie lubi czytać i pisać. W wieku 22 lat podjęła pracę jako ekspedientka w prestiżowym sklepie Heal’s przy Tottenham Court Road w Londynie, w dziale lalek. Pewnego dnia została zaproszona na wesele koleżanki. Wypiła kilka kieliszków szampana po których, jak sama mówi, życie zaczęło wydawać się przyjemniejsze. Była wówczas niesamowita pogoda – słońce, ciemne chmury i tęcza. Wracając do domu wpadła na pomysł robienia lalek. W pracy mogła kupić niedrogo dobre materiały, a w domu miała starą, wiktoriańską maszynę do szycia, na której mogła szyć lalkom ubranka. U Heala sprzedała pierwszą wykonaną przez siebie lakę i to w pół godziny!

– Moje życie to układanka szczęśliwych trafów – śmieje się Kristin. I mimo że tego nie planowała jako zajęcie na całe życie, poświęciła je lalkom. W nocy pracowała nad zabawkami, a w dzień była sprzedawczynią. Z czasem zajęła się także kupowaniem lalek do sklepu, które później szły na sprzedaż. Zespół, jaki stworzyła wspólnie z managerem departamentu spowodował, że w ciągu dwóch lat stali się najbardziej znanym sklepem z zabawkami w całej Anglii. Wszystko ułożyło się tak szczęśliwie, że zajmuje się swoim własnym sklepem z lalkami już od trzydziestu pięciu lat. Jak sama mówi, stawia sobie za cel, by jej sklep reprezentował charakterystyczny dla tego kraju skarb – malutką sferę, jaką są lalki, domki dla lalek i miniaturki. – Zabawki są częścią angielskiej tradycji, która powoli umiera, ponieważ coraz więcej dzieci przerzuca się na inne sposoby spędzania wolnego czasu, takie jak gry na komputerze czy oglądanie telewizji – narzeka Kristin.

Beza w skali 1:12

– W pewnym sensie życie jest magiczne. Płynie dzień za dniem i jest nudno, ale przychodzi moment, kiedy spotykasz osobę, która odmienia twoje myślenie, a czasami nawet życie. Kocham swój sklep za to, że przychodzą do niego takie właśnie niesamowite osoby. Jest on nieco ukryty, bo nie chcę mieć tu niepożądanych gości – mówi.

Z tego właśnie powodu trzeba głośno zapukać, aby zostać wpuszczonym. Istnieje powiedzenie, że jeśli masz coś wyjątkowego, to ludzie sami do ciebie przyjdą. Kristin przez lata tworzyła ten wyjątkowy sklep i nie musi go teraz nigdzie reklamować. Nie musi daleko wyjeżdżać, bo to miejsce przyciąga do niej świat. Ma grupę zaprzyjaźnionych Szwedów, którzy przylatują porannym samolotem, spędzają u niej cały dzień i odlatują wieczorem. To dla niej wielki komplement. Ten sklep uwielbiają osoby w każdym wieku. Dorośli, częściowo dlatego, że przypomina im dzieciństwo. Kristin nagromadziła tam tysiące cennych skarbów i ludzie po prostu chcą je oglądać. Kupują je z różnych przyczyn. Dlaczego kupujemy sobie rzeczy? Jedni wydają 5000 funtów na buty, które założą tylko raz w życiu, a inni ostatnie grosze na miniaturki. Kupują je z miłości do pięknych rzeczy i jubilerskiej roboty. Jeszcze inni mają domki dla lalek, które wyposażają przez całe życie. Czasem z tak prozaicznych powodów jak taki, że uwielbiają bezy i chcą mieć bezę w skali 1:12.

Królowa second handów

Ona sama wydaje ostatnie pieniądze na miniaturki. – Gdybym miała dwa funty, kupiłabym cebulę, a resztę przeznaczyła na moją pasję – przyznaje. – Ludzie mają różne priorytety. Wiem, że jedzenie jest ważne, ale do przyrządzenia wyśmienitego posiłku potrzebne mi jest tylko kilka prostych składników. To, co mogę zrobić z kilograma ziemniaków, cebuli, kilku puszek pomidorów, czosnku, odrobiny mięsa i jaj ze wsi starczyłoby, aby nakarmić wszystkich moich sąsiadów. Ludzie wydają 40 tysięcy funtów na wyposażenie kuchni, ale nigdy z niej nie korzystają, bo stołują się poza domem. Moja idea kuchni jest inna, opiera się na wspólnym gotowaniu z rodziną i przyjaciółmi.

Kristin prowadzi bardzo prosty tryb życia. Nauczyła ją tego matka, której dom był zawsze otwarty na gości. Nigdy nie wiedzieli, ile osób będą mieli na kolacji. – Potrafiła z garści ryżu i warzyw ugotować treściwe danie. Wysyłała nas do ogrodu, abyśmy nazbierali brokułów i marchewek, które potem siekała i wrzucała do jednego garnka z garścią orzechów oraz rodzynek i tak wyglądało nasze życie – wspomina.

Nie przelewało im się, bo ojcu ciężko było sprzedać swoje prace, ale byli szczęśliwi. Dzięki temu nauczyła się, jak sobie radzić w trudnych sytuacjach i jak zrobić coś z niczego. – Chodzę ulicami i myślę sobie: co za piękne krzesło ktoś wyrzucił. Więc biorę to krzesło, aby siedzieć w nim i słuchać jazzu w naszym rodzinnym domu na wsi, który jakimś cudem przetrwał od XV wieku.

Jej stół kuchenny kosztował ją 75 pensów i służy przez całe życie. Sama nigdy nie kupiła nic nowego, oprócz kuchenki gazowej, na którą namówił ją mąż. Większość sklepów kupuje towar, aby go potem sprzedać, ale nie Kristin. – Gdybym miała jutro zamknąć sklep, byłabym szczęśliwa zatrzymując te wszystkie klejnoty dla siebie. Niektóre rzeczy są tu już od dziesięciu lat i wygląda na to, że nigdy się nie sprzedadzą. Uwielbiam patrzeć jak ludzie się cieszą eksplorując mój sklep. To jest bezcenne.

Roma Piotrowska

Zdjęcia Michał Andrysiak

Brum

2009-07-11T20:00:00.001+01:00

No i przeniosłam się do Birmingham – miejsca pod wieloma względami dziwnego. Nie ciągną tu tłumy turystów i lakonicznie opisują je przewodniki turystyczne. Jest to drugie co do wielkości miasto w Wielkiej Brytanii, ale niczym wyjątkowym się nie wyróżnia. Wszystkie większe miasta leżą albo nad wodą, albo pomiędzy wzgórzami, Birmingham natomiast leży po środku niczego, czyli płaskiej krainy zachodnich Midlandów, otoczone wianuszkiem pomnijeszych miast. Mieszka tu ponad milion mieszkańców, to mniej więcej tyle co w Warszawie, ale wcale się tego nie czuje. Wydaje się prowincjonalne, nie ma jasno wyznaczonego centrum (nie licząc głównej ulicy, przypominającej Monciak w Sopocie). Ronda na każdym kroku są koszmarem kierowców, a szerokie ulice nie nadają się do jazdy rowerem...

Birmingham może za to pochwalić się przemysłową historią, dzięki której zdobyło sławę jako „miasto tysiąca rzemiosł”. W latach 80 jednak zaczęto zamykać fabryki, a bezrobocie sięgnęło 20 procent. Obecnie władze miasta próbują wykorzystać przemysłowy potencjał miasta. Opuszczonym magazynom zaczęto nadawać nowe funkcje, na przykład tworzyć tam galerie sztuki i kina. Zaniedbane niegdyś kanały po woli stają się wizytówką miasta i elementem przyciągającym mieszkańców. Dla mnie absolutnym numerem jeden jest Spaghetti Junction, czyli przecudowna plątanina autostrady!

Iwona i książę

2009-07-04T15:33:00.000+01:00

Iwona Zając w swoim ogrodzie, fot. Michal Andrysiak

Londyn, zatłoczona kawiarnia niedaleko centrum, harmider, grupka matek z dziećmi, a wśród nich krząta się Iwona. Jest przyzwyczajona do pracy z dziećmi, w Polsce przez lata zajmowała się edukacją artystyczną. W Londynie pracuje w kawiarni, w której mile widziane są całe rodziny. Na dole znajduje się świetlica, a w niej pani „przedszkolanka” rozwija plastycznie swoich podopiecznych. Iwona w Gdańsku jest znaną i cenioną artystką. W Anglii nikogo to nie interesuje – ani jej współpracowników, ani współmieszkańców ze squatu. Tutaj w pewnym sensie przestaje być artystką, w zamian po prostu żyje – relaksuje się, zarabia pieniądze, chodzi na spacery, prowadzi życie rodzinne, koordynuje swoje artystyczne projekty. Szykowała się jej kariera w Polsce, ale coś zmusiło ją, by to wszystko rzucić i bez znajomości języka, bez pieniędzy przyjechać do Londynu. Zacznijmy od początku.

Osiąganie harmonii

Jeszcze w czasie studiów w gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych wzięła dziekankę i wyjechała na rok do Niemiec. – Jedną z ważniejszych rzeczy dla młodego artysty jest to, żeby wyjechał, zobaczył różne wystawy, najróżniejsze sposoby pokazywania sztuki, żeby mógł odnaleźć swoją drogę – mówi. – Miałam tam najgorszą sytuację w swoim życiu, jeśli chodzi o pozycję i warunki – wspomina – ale bardzo wtedy odpoczywałam psychicznie.

Pracowała w Hamburgu jako pomoc domowa i tam właśnie nielegalnie korzystała, w weekendowe noce, z pracowni w Akademii Sztuk Pięknych. – Wchodziłam tam sobie przez okno i malowałam. Dzięki temu wyjazdowi odkryłam co mnie interesuje w życiu i sztuce. Nie umiem opisać jakie to jest wspaniałe uczucie, gdy przestają ci wiercić w głowie. Wszystkie lęki odeszły. Już nie musiałam udowadniać, że jako kobieta, by coś osiągnąć w sztuce musze pracować dwa razy więcej od facetów. Nie chciałam się z nikim ścigać.

Iwona jest typem chłopczycy, nie maluje się, ma krótkie paznokcie, żyje na „kocią łapę”, nie ma i nie chce mieć dzieci. Nie musi zakładać rodziny, aby spełnić się w roli kobiety. Przez jakiś czas nie farbowała swoich siwych już włosów, w końcu ogoliła głowę aby zobaczyć siebie bez zakłóceń, idealnie czystą. Osiągnęła harmonię.

Pani świetlicowa

Wróciła do Polski, zrobiła dyplom z malarstwa. Jej praca z młodzieżą zaczęła się po studiach, gdy dostała etat jako nauczycielka plastyki w Domu Kultury. Wprawdzie po trzech miesiącach etat rzuciła, ale zaczęła pracę jako niezależny instruktor. Prowadziła zajęcia plastyczne dla dzieci i młodzieży w IKA „Winda”, a pozytywna energia płynąca od dzieci skłoniła ją, by prowadzić świetlicę środowiskową.

– Nienawidzę nudy, dlatego ciągle się dokształcałam w zakresie różnych technik. Kupowałam książki, chodziłam po antykwariatach, wyszukiwałam w różnych miejscach informacji o tym co można zrobić z dzieciakami – opowiada. – Sama przy nich tworzyłam, robiłam błędy, żeby nie było że ja jestem pani lepsza czy coś. Sztuka to proces i tego także sama się wówczas nauczyłam. Po pięciu latach zamknęłam ten rozdział, żeby nie popaść w rutynę. To jest moja pasja. Nie chciałam zacząć myśleć w kategoriach: nie mam za co jeść, więc zrobię sobie jakiś warsztacik.

Z płócien na mury

W pewnym momencie z płócien przerzuciła się na mury, aby nie robić sztuki „do szuflady”. Stara się unikać wernisaży, bo te z reguły polegają na wzajemnym „poklepywaniu się po plecach”. Wychodzi zatem z tymi swoimi wielkimi realizacjami do ludzi i na dodatek angażuje do tego zastęp dziewczyn, tzw. „Młodą Załogę”. Nie zapomnę dnia, gdy ją poznałam cztery lata temu, gdy z „dziewczynkami”, jak je sama nazywa, przygotowywała mural na ścianie Instytutu Sztuki Wyspa w Gdańsku. Zazdrościłam im wówczas tej wspólnoty, że tworzą coś razem, są takie zgrane i pełne energii. Mając pracownię w Kolonii Artystów w Stoczni Gdańskiej Iwona zaangażowała się bardzo w historię tego miejsca.

Na murze, który odgradza stocznię od miasta, zrealizowała wielkoformatowy mural dokumentujący wypowiedzi stoczniowców na temat ich miejsca pracy w obliczu transformacji ustrojowej. Ci stoczniowcy pamiętają czasy „Solidarności” i walki o „lepszą przyszłość”. Nowy ustrój polityczny przyniósł nowe problemy, niekiedy rozczarowanie i frustrację. Głosy stoczniowców nie wyrażają entuzjazmu zmianami, jakie zaszły, a raczej zawiedzione nadzieje. Jeden z nich mówił: „Teraz przykro na stocznię patrzeć. Kiedy podczas likwidacji stoczni palili maszyny, żeby je potem sprzedać na złom, pękało mi serce. Na barkach stoczniowców wielu ludzi doszło do władzy. Inni pozakładali własne firmy. A my nie możemy doczekać się wypłat”.

Iwona zdołała jakoś wkupić się w łaski tych ludzi, zaprzyjaźnić, wysłuchać i zrobić o nich bardzo emocjonalny projekt. – Przy pracy o stoczniowcach dotknęłam czystych uczuć. Dlatego kocham sztukę, bo dzięki niej doświadcza się prawdziwego świata – mówi. – Robiłam ten projekt przez pięć miesięcy. Miałam wówczas tyle energii, jakbym była na jakichś dragach. Mur powstał w większości za moje własne pieniądze i najtańszym sposobem. Wydaje się, że taki projekt nic nie kosztuje, ale w rzeczywistości pochłania ogromne pieniądze. Równolegle realizowałam także inne projekty, na które musiałam przecież załatwiać fundusze. Trzeba było również z czegoś żyć, więc nie raz byłam zmuszona trzepnąć jakąś fuchę. Czasami młodzież przynosiła mi jedzenie albo pożyczała pieniądze.
Skończyła mur jak spadł śnieg, po czym wyjechała.

Bez prądu i ciepłej wody

Grudzień. Rafał odebrał ją z Victorii. Pojechali na squat, na którym nie było ani prądu, ani ciepłej wody. Zaczęło się nowe życie, bez internetu, bez komputera. – Wchodzisz w system zimowy, robi się czwarta po południu, a ty idziesz spać – wspomina. Wcześniej mieszkała na squatach w czasie wakacji, w Berlinie i Kopenhadze, ale to był zupełnie inny rodzaj przeżycia, bardziej beztroski, bo przyjeżdżało się „na gotowe”. W Londynie musieli stworzyć dom od początku. Podłączyli prąd, reperowali, malowali. – Na szczęście mam dość duże umiejętności przystosowawcze. Podstawowe rzeczy, które były nam potrzebne to świeczki, miska i materac.

Wybrała mieszkanie na squacie, bo podąża za Rafałem, który jest anarchistą i uważa squatting za sposób na życie. – Ja także popieram ideę, że skoro stoją puste domy to powinny one należeć się ludziom. Mieszkania są dla ludzi, a nie żeby się bogacić. Jeżeli ktoś nie ma domu, to powinien go dostać, bo dom to jest podstawowa rzecz, która powinna być zapewniona człowiekowi.

Marzą z Rafałem, aby kiedyś wybudować własny dom – z gliny i słomy. – Dom jest magicznym miejscem dla ludzi. Na wsi było tak, że jeden chłop nazbierał materiałów, a wieś się zbierała i budowała chałupę. Cała społeczność się angażowała, nie tak jak jest obecnie, że musisz mieć zezwolenia, cuda-wianki i kredyty. Ludzie się zarzynają, aby mieć dom, który później okazuje się pętlą na szyi, bo musisz go spłacać do końca życia. A dom to jest coś takiego co powinno dawać ci poczucie bezpieczeństwa – mówi.

Iwona i książę

Pierwszy raz przyjechała do Londynu w wieku 20 lat. – Byłam gówniarą, która jeździła stopem, sępiła fajki, i niczym się nie przejmowała. Trzynaście lat później okazało się że wcale nie jest tak fajnie. Miałam stany lękowe, nie mogłam się odnaleźć.
Jej pierwsza praca polegała na sprzedaży na ulicy gazety Big Issue. Później trafiła do kawiarni Sky Light Cafe, która przystosowuje do życia osoby pijące, narkomanów i bezdomnych. Pracowali tam z Rafałem za darmo, ale w zamian mieli jedzenie i prysznic. Dzięki temu doświadczeniu powstała praca „Iwona i książę”.

Nie może żyć bez sztuki, dlatego przystosowała ją do swojego nowego stylu życia. – Na samym początku okazało się, że ma do nas przyjechać książę Karol – wspomina – no i rzeczywiście, ulica zamknięta, książę Karol jedzie. Zrobiono nam zdjęcie, na podstawie którego powstał cykl obrazów. To jest opowieść o tym jak dziewczyna spotyka księcia, który odmienia jej życie. Byłam uczona od małego, że gdy spotkam księcia to będzie już cudownie. No i rzeczywiście, spotkałam księcia i dzięki temu zdobyłam prawdziwą pracę. Z kawiarni dla bezdomnych trafiam do wspaniałej kawiarni Progresso– śmieje się Iwona. Istnieje jeszcze drugie dno tej pracy. Obrazki z napisami kawiarni, w których pracowała umieściła na swoim autoportrecie, na którym stoi ogromna na stoczni, gdzie jest prawdziwą księżniczką. Jej projekt „Cudzoziemka” mówi o byciu obcą w innym kraju, ale także w rodzinie. Cudzoziemka traktuje o bliznach. O tym, że to, kim jesteś, jest naznaczone tym, gdzie się urodziłaś, jak byłaś wychowana.

Jakoś udało jej się przetrwać najgorsze i teraz chciałaby tu zostać na dłużej. – Strasznie się cieszę, że tu przyjechałam. Uwielbiam chodzić po Londynie. Wystarczy, że pójdziesz w inną uliczkę i już jesteś w innym świecie. Nigdy się tu nie nudzę, zawsze mam za mało czasu, żeby wszystko zobaczyć. Oboje kochają Polskę, ale w Wielkiej Brytanii żyje się o wiele łatwiej. Pracując w kawiarni na pół etatu, jest jeszcze w stanie coś zaoszczędzić. W Polsce pracowała od rana do wieczora, jeżdżąc z jednego miejsca na drugie i ciągle była w długach.

Roma Piotrowska

Reportaz ukazal sie pierwotnie w tygodniku "Nowy Czas".

Fajni Polacy – wyjdźcie z ukrycia!

2009-06-23T21:42:00.000+01:00

fot. Jaro Hejduk Dufek

Rankiem budzą mnie pokrzykiwania polskich robotników robiących elewację mojego wynajmowanego londyńskiego domu. Wychodzę na ulicę, mijam dwie dziewczyny rozmawiające także w języku z nad Wisły. Zachodzę do salonu fotograficznego – na identyfikatorze obsługującego jest napisane „Slawek”. Kontynuuję rozmowę po angielsku. Nie chcę wprowadzać zamieszania dlatego nie przyznaję się, że także jestem Polką. Sławek prawdopodobnie i tak już to rozpoznał. Kilka miesięcy spędzonych w Wielkiej Brytanii i nabiera się wprawy w rozpoznawaniu rodaków. Wchodzę do restauracji, tam kolejna Polka podaje mi jadłospis. Znów nie zdradzam się z moją polskością. Polki i Polacy – co nas wyróżnia?

U obcokrajowców, jako naród, niestety na ogół nie wzbudzamy sympatii. Według nich ciągle przeklinamy, jesteśmy blondwłosi i niebieskoocy, kobiety nadużywają solarium, a mężczyźni siłowni. W Polsce musi być natomiast bardzo źle, skoro tylu z nas zdecydowało się wyjechać...

Wraz z wejściem do Unii Europejskiej zaczęło przybywać do Wielkiej Brytanii nowe pokolenie młodych i ambitnych Polaków, którzy przeczą wszelkim negatywnym stereotypom. Przyjechali tu na studia, bądź robią karierę w rozmaitych branżach. Przypominają mieszkańców Europy Zachodniej i jedyne martwi fakt, że wolą ukryć swoje pochodzenie. Unikają odpowiedzi na pytanie „skąd jesteś”. Upraszczając - wykształceni i przebojowi wolą przemilczeć, że są z Polski, a wizerunek Polaka kształtowany jest głównie przez tych częściej i głośniej przeklinających.

Wiosną rozpoczął się Sezon Polski w Wielkiej Brytanii, który promuje polską kulturę na Wyspach. Jest to wspaniała okazja aby spróbować zmienić stereotypy o Polakach. Jak można przeczytać na stronie internetowej projektu: „Polska!Year to ponad 200 projektów przybliżających brytyjskiej publiczności najciekawsze dokonania polskiej kultury i twórczość najwybitniejszych polskich artystów. Zaprezentowane zostaną wyjątkowe dzieła z polskich kolekcji muzealnych oraz prace młodych współczesnych artystów i projektantów”. Ja już dumnie noszę torbę ze świetnie zaprojektowanym logiem sezonu. Fajni Polacy – wyjdźcie z ukrycia!

Le Corbusier - ojciec duchowy blokowisk

2009-06-08T18:24:00.000+01:00

OSIEDLE MIESZKANIOWE BARBICAN, LONDYN, FOT. ROMA PIOTROWSKA

OSIEDLE MIESZKANIOWE BARBICAN, LONDYN, FOT. ROMA PIOTROWSKA

5 minut piechotą od Saint Paul's Catedhral, 15 minut od Tate Modern, znajduje się jedno z najwspanialszych i jednocześnie najmniej znanych turystom założeń architektonicznych w Londynie. Wybudowane w latach 1964-1975 osiedle mieszkaniowe Barbican składa się z 13 tarasów i trzech wież górujących nad sztucznym zbiornikiem wodnym i ogrodami. Barbican to po angielsku „barbakan", który z resztą - ze względu na swoją zwartą, samowystarczalną i odizolowaną od świata zewnętrznego zabudowę - to osiedle mieszkaniowe przypomina. Aby dostać się do środka trzeba pokonać schody, bo Barbican wybudowany jest kilka metrów nad ziemią, na platformach, pod którymi ulokowany został parking. Na terenie osiedla znajduje się oprócz 2000 mieszkań wszystko, co potrzebne do przyjemnego życia: zieleń, woda, sklepy, teatr, sala koncertowa, kina, galerie, biblioteka, szkoła, restauracja, a nawet cieplarnia. Żaden detal nie umknął uwadze trzech architektów: Chamberlina, Powella i Bona, i z tego względu Barbican różni się od tanich counsilowskich osiedli rozsianych po Wielkiej Brytanii. Barbican stanowi prawdziwą, betonową „maszynę do mieszkania" wybudowaną według zasad Le Corbusiera, najbardziej chyba wpływowego architekta XX wieku. Nie przypadkowo odbywa się tam obecnie wystawa poświęcona właśnie jemu.

Le Corbusier znany jest głównie jako socjalista i utopista, twórca Unité d'Habitation (1947-1952) w Marsylii, autorskiego kanonu proporcji (Modulor) oraz pięciu punktów nowoczesnej architektury (konstrukcja słupowa, poziome okna, płaskie dachy i tarasy na dachach, wolny plan i wolna elewacja). Ojciec duchowy wszystkich blokowisk zmienił sposób, w jaki budynki są projektowane i postrzegane. Nasze polskie osiedla mieszkaniowe budowane z wielkiej płyty również wiele mu zawdzięczają. To on właśnie stworzył ideę miasta zawieszonego w powietrzu, które zostawia połacie zielonej przestrzeni do miłego spędzania wolnego czasu.

OSIEDLE MIESZKANIOWE BARBICAN, LONDYN, FOT. ROMA PIOTROWSKA

OSIEDLE MIESZKANIOWE BARBICAN, LONDYN, FOT. ROMA PIOTROWSKA

W Barbican możemy obejrzeć retrospektywę twórczości architekta w naturalnym dla niej otoczeniu. Projektant jawi się na niej jako „człowiek renesansu": urbanista, malarz, architekt wnętrz i książek oraz pisarz. Wystawa ukazuje jego życie i drogę twórczą zobrazowaną modelami budynków, obrazami, rzeźbami oraz projektami wnętrz i mebli. Le Corbusier sam nazywał siebie plastykiem, akrobatą form, graczem i ich kreatorem.

Wystawa architektury nie należy do najłatwieszych do zrealizowania. The Art of Architecture zgrabnie dzieli twórczość architekta na trzy części: (1) konteksty, (2) prywatne i publiczne oraz (3) sztukę wybudowaną i samą osobę artysty. Pisząc w skrócie można na niej zobaczyć makiety wszystkich głównych projektów architekta, jego rzeźby, obrazy, ale także obiekty, które później umieszczał w swoich wnętrzach, a nawet kolekcję pamiątek z podróży i filmy z nim związane.

Pierwsze dwie sale stanowią właśnie „konteksty". Zostały tam pokazane szkice z podróży młodego Le Corbusiera, które odbył w latach 1907- 1911. W ciągu krótkiego czasu poznał „na żywo" prawie całą historię architektury. Widział gotyckie katedry we Francji, spędził pięć miesięcy w Berlinie, gdzie zetknął się z architekturą industrialną. Wyruszył w podróż na Bałkany i do Istambułu, którą później opisał w Voyage d'Orient. Do Francji wrócił zahaczając o Grecję i Włochy, odwiedzając najbardziej znane miejsca z architekturą klasyczną w Atenach, Pompejach i Rzymie. W 1917 roku przeniósł się do Paryża, gdzie zaprzyjaźnił się z malarzem Amédée Ozenfantem, a później Fernandem Légerem. Poznał Pabla Picassa, Georgea Braque'a, Juan'a Gris, Roberta Delaunay'a, Francisa Picabię oraz Marcela Duchampa. Swoje kontakty wykorzystał później do rozpropagowania pisma „L'Esprit Novueau", które stanowiło progresywny głos tamtych czasów. Le Corbusier dzięki temu pismu stał się szeroko znanym ideologiem modernistycznego stylu międzynarodowego. W 1922 roku zaprezentował projekt Współczesnego miasta dla 3 milionów mieszkańców, czyli swoje pierwsze radykalnie modernistyczne założenie urbanistyczne. Trzy lata później zaproponował zastąpienie historycznego centrum Paryża zupełnie nowym projektem, zakładającym wybudowanie tam 20 wieżowców. Odwaga i awangardowość projektów umocniły jego pozycję w Paryżu.

PORTRET LE CORBUSIERA, MATERIAŁY PRASOWE GALERII

Następna część ekspozycji - „prywatne i publiczne" - prezentuje projekty prywatnych willi zrealizowanych w latach dwudziestych dla zamożnych klientów oraz meble z kolekcji architekta, jak i te przez niego zaprojektowane. Prywatne i publiczne gra silną rolę w całej działalności Le Corbusiera, wnętrza i przestrzeń prywatna były bowiem dla niego w dużej części sprawą publiczną. To, co prywatne miało być publiczne i odwrotnie. Dążył do zatarcia kontrastu między wnętrzem a zewnętrzem. Poszukiwał sposobów na połączenie tych dwóch przestrzeni, projektując chociażby w Unité d'Habitation duże okna, w które łatwo można zajrzeć z publicznych tarasów okalających budynek. Już jego wczesne projekty biorą pod uwagę nie tylko strukturę budynku, ale i jego wyposażenie. Niejednokrotnie umieszczał w swoich realizacjach meble także nie swojego autorstwa. Każde mieszkanie w marsylskim budynku miało ten sam schemat: na planie prostokąta, z oknami w każdym jego końcu i wyjściem na wspólny dla wszystkich mieszkańców taras. Drobiazgowo zaprojektował także ich wystrój. Kuchnia z Unité d'Habitation została pokazana w skali 1:1 w ostatniej części wystawy. Zaproponował dla niej przesuwane drzwi, ściany obite metalem oraz meble. Le Corbusier próbował poprzez otoczenie wpływać na poziom życia mieszkańców. Jego architektura jest jednak nie tylko prosta i funkcjonalna, ale także estetycznie piękna, idealnie współgrająca z modernistycznym malarstwem, chociażby prezentowanym na wystawie obrazem Pieta Mondriana. Jak już pisałam wcześniej, wystawa zawiera archiwum filmowe, które kontekstualizuje dzieło mistrza. Jeden z filmów pokazuje performujących Salvadora Dali i Galę w apartamencie Carlosa de Beistegui, zaprojektowanym przez Le Corbusiera w latach 1929-31.

Ostatnia część wystawy prezentuje najbardziej spektakularne projekty architekta: kaplicę w Ronchamp (1950-54), Unite d'habitation, Philips Pavillon (1958), miasto Chandigarh (1952-1959) oraz Firminy (1964-1969). Marsylski budynek Unite d'habitation, o którym pisałam wyżej, to ikoniczny przykład maszyny do mieszkania. W jednym obiekcie zdołano w funkcjonalny sposób pomieścić mieszkania, miejsca do uprawiania sportu, pomieszczenia medyczne, edukacyjne i hotel. Na dachu ulokowano przestrzeń rekreacyjną z basenem. Kaplica w Ronchamp, ze względu na rzeźbiarską formę, którą zawdzięcza wklęsłym ścianom i masywnemu dachowi, świadczy o tym, jak styl Le Corbusiera ewoluował przez lata. Podobny tej realizacji jest monolityczny kościół w Firminy, w formie nieregularnego stożka. W obu świątyniach bardzo ważną rolę we wnętrzu gra światło, pełniące także funkcję symboliczną. Wystawa bogata jest w materiały ikonograficzne dotyczące budynków, dzięki czemu widz ma pełny ogląd wnętrz i elewacji budynków.

LE CORBUSIER, „FEMME ET COQUILLAGE IV”, 1948, MURAL W BIURZE NA RUE DE SEVRES, MATERIAŁY PRASOWE GALERII

Najbardziej jednak intryguje orientalna muzyka rozchodząca się po całej przestrzeni ekspozycyjnej. W końcu zagadka wyjaśnia się. Jest to ścieżka dźwiękowa z filmu Miasto Marzeń (reż. Alain Tanner, 1966) poświęconego najbardziej spektakularnemu przedsięwzięciu architekta - miastu Chandigarh w północnych Indiach. Jako jedyne z jego licznych urbanistycznych projektów, zostało ono wybudowane. Oprócz założenia urbanistycznego, Le Corbusier jest także autorem wielu zrealizowanych tam budynków. Miasto zaprojektowano na „ludzką skalę", by człowiek mógł tam prowadzić pełne harmonii życie. Podzielone jest na kilkadziesiąt równych sektorów, z których każdy powinien zaspokajać codzienne potrzeby swoich mieszkańców. W wyniku założeń szwajcara, Chandigarh - jako jedyne chyba indyjskie miasto - jest niezwykle czyste, zorganizowane i spokojne. Mimo najlepszych projektów nie da się jednak zaprojektować stylu życia mieszkańców, którzy transformują na bieżąco architekturę, zostawiając nieustannie ślady swojej obecności, o czym traktuje kolejny film, Początki utopii (reż. Sylvian Roumette, 1998).

Niewiele jest wystaw, które wciągają tak, jak ta. Chciałoby się spędzić na niej cały dzień, oglądając filmy, podróżując, budując i czytając z mistrzem. Dla tych, którzy ciągle czuli niedosyt po wyjściu z wystawy, Barbican Gallery zafundowała Dzień z życia Le Corbusiera. Można było się wyciągnąć na trawie w otoczeniu Barbicanu, zjeść śniadanie, a następnie malować, rysować oraz projektować pod okiem specjalistów, opowiadających przy okazji o architekcie. Po tak mocnej dawce utopii, chwiejnym krokiem wyszłam z galerii, przecierając oczy wkroczyłam na tarasy Barbicanu, nie mogąc uwierzyć, że to, co widzę na prawdę istnieje i z lekkim żalem zeszłam w dół, w zwykłą dżunglę londyńskiego miasta...

The Art of Architecture, Barbican Gallery, Londyn 19.02-24.05.2009

LE CORBUSIER, PALAIS DE ASSEMBL W CHANDIGARGH, 1955, MATERIAŁY PRASOWE GALERII

Recenzja została pierwotnie opublikowana na Obiegu

Tate Arte Povera Long Weekend

2009-05-24T17:18:00.000+01:00

Jestem właśnie w samym środku długiego weekendu w Londynie. O dziwo na niebie nie ma żadnej chmurki, dlatego ciężko jest znaleźć wolne miejsce w parku. W poniedziałek 25 maja nie idzie się do pracy bo to tzw. Spring Bank Holiday, kiedy to pracownicy banków i wielu innych firm mają wolne. Tate Modern zadbała o zagospodarowanie wolnego czasu całym rodzinom i zorganizowała festiwal pod hasłem „Tate Arte Povera Long Weekend: Do it yourself”. Przed budynkiem Tate wyrosły namioty w których można malować, rzeźbić, szyć, grać w szachy, walczyć judo, a nawet gotować. To istny raj dla dzieci (i nie tylko)! A w Hali Turbin, w zrekonstruowanej instalacji Roberta Morrisa „Bodymotionspacesthings” z 1971 roku, czekają atrakcję także na dorosłych. Instalacja wymaga wchodzenia z nią w interakcje, dlatego tym razem nikt nie będzie na nas krzyczał gdy zechcemy się wspiąć na instalację...

Robotnicze Birmingham

2009-05-23T19:34:00.000+01:00

Ja przed Ikon Gallery

Wszyscy ostrzegali mnie, że w Birmingham nie ma nic oprócz „rzeszy zmęczonego proletariatu, wielobarwnych mniejszości etnicznych, młodocianych gangów na rowerach górskich i głośno przeklinających Polaków”. Okazało się jednak, że dla miłośniczki terenów postindustrialnych Birmingham ma jednak trochę więcej do zaoferowania. Część miasta o dziwnie brzmiącej nazwie Digbeth, kiedyś była jego centrum przemysłowym, a obecnie popada w ruinę. Pozostały tam jedynie puste budynki i zniszczone magazyny, które doskonale nadają się do rozmaitych działań artystycznych. Właśnie tam znajduje się filia Ikon Gallery pokazująca filmy Robakowskiego, na które niestety nie trafiłam. Dlatego o Robakowskim niestety w tym poście nie będzie.

Digbeth

Trafiłam za to do filii głównej galerii, usytuowanej w dawnej wiktoriańskiej szkole. Odbywa się tam akurat wystawa duetu artystycznego: Johna Wooda i Paula Harrisona. Artyści pracują na zasadzie dialogu jako źródła kreacji. Ich prace odnoszą się do iluzji wzrokowej, gier wizualnych, skali oraz perspektywy. Wystawa mi się nie podobała, ale sama galeria pozostawiła dobre wrażenie. Ma wszystko to co powinna mieć galeria sztuki współczesnej: program edukacyjny, filmowy, księgarnię, oraz kawiarnię. Oprócz tego Ikon realizuje również program w przestrzeni publicznej.

Wentyl bezpieczeństwa. Goshka Macuga w Whitechapel Gallery

2009-05-04T19:24:00.000+01:00

„OKRĄGŁY STÓŁ”, 2009, DĄB, SZKŁO, POGRUPOWANE DOKUMENTY; GUERNICA, GOBELIN, REPLIKA OBRAZU PABLA PICASSO WYKONANA PRZEZ J. DE LA BAUME DURBACH, 1955, WEŁNA.

Dziś zapraszam do czytania tekstu o wystawie Goshki Macugi w Whitechapel Gallery w Londynie, który oryginalnie został opublikowany na Obiegu.

LIDER OPOZYCJI CLEMENT ATTLE PRZEMAWIAJĄCY NA WYSTAWIE POKAZUJĄCEJ „GUERNIKĘ”, WHITECHAPEL GALLERY, 1939.

Z pewną rezerwą szłam zobaczyć mającą trwać rok wystawę Goshki Macugi w Whitechapel Gallery na londyńskim East Endzie. Z jednej strony czułam podekscytowanie, bo wystawa jest jednym z pierwszych wydarzeń zorganizowanych w ramach Roku Polskiego w Wielkiej Brytanii (Polska! Year), z drugiej jednak nie spodziewałam się zobaczyć tam niczego wyjątkowego. Ciągle miałam w pamięci inne realizacje artystki, które do mnie nie przemówiły. Być może to ja oglądając je poświęciłam im zbyt mało uwagi. Moją niechęć zwiększyły zapowiedzi wystawy, kładące nacisk na udział repliki Guernici Picassa w instalacji artystki i nagłówki w londyńskich brukowcach, które nie wróżyły nic dobrego: Guernica back in Witechapel, Picasso the big draw at Witechapel. Możliwe, że to właśnie Guernica okazała się być wabikiem na zwiedzających, a może wysoka frekwencja jest zasługą ponownego (po dwóch latach) otwarcia galerii. Tak czy inaczej, ci, co przyszli podziwiać dzieło Picassa, zostali zaskoczeni faktem, że nie ono jest w realizacji Macugi najważniejsze. Stanowi jedynie punkt odniesienia dla całej wystawy i pretekst do poruszenia wielu wątków.

Prace Macugi nie są łatwe w odbiorze. Wymagają od oglądającego sporej dozy zaangażowania. Są wielowarstwowe, składają się z kilku komponentów, domagają się czytania tekstów, zajmują wiele miejsca. Macuga często wykorzystuje w instalacjach także prace innych artystów. Jej sztuka jest uważana za „archeologię kultury". Zanim zrealizuje pracę, miesiącami bada archiwa, które niejednokrotnie kryją w sobie fascynujące historie. Będąc nominowaną do Nagrody Turnera w 2008 roku, zrealizowała instalację opartą o dokumenty znalezione w archiwach galerii Tate. Według Eleanor Nairne, niezależnej badaczki, jest ona baśniarką (story-teller), a nawet koczowniczą cyganką całkowicie zafascynowaną opowieściami1. Według niej, jej prace odnoszą się często do historii sztuki, jako punktu odniesienia do szerszych rozważań, takich jak natura współpracy między różnymi ludźmi i grupami.

„COLIN POWELL”, 2009, BRĄZ, DĄB, WYKONANWCA: ALEIX BARBAT I HERO JOHNSON
„COLIN POWELL”, 2009, BRĄZ, DĄB, WYKONANWCA: ALEIX BARBAT I HERO JOHNSON

Artystka wszystkie swoje projekty tworzy w stosunku do miejsca, w którym będą one prezentowane i w tym właśnie sensie jej prace zaliczają się do nurtu site-specific. Sztuka umiejscowiona w konkretnej przestrzeni nie ucieknie od lokalnych, społecznych interakcji i dyskursów politycznych. Prace site-specific mogą być wyrażane i samoidentyfikowane przez cechy, jakości i znaczenia wytwarzane w znaczących związkach pomiędzy obiektem lub wydarzeniem a miejscem, w którym się znajdują2. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych idea ta służyła uwolnieniu sztuki od narzuconych jej miejsc wytwarzania, odbioru i dystrybucji. Dziś w praktykach site-specific większy nacisk kładzie się na świat zewnętrzny i życie codzienne. Taka sztuka jest zarazem krytyką kultury, ponieważ wkracza w zagadnienia spoza sfery „czystej" sztuki, jest bardziej skupiona na problemach społecznych, takich jak kryzys ekologiczny, bezdomność, AIDS, homofobia, rasizm, seksizm3.

Macuga tym razem wzięła pod lupę stuletnią historię Whitechapel Gallery. Wertowała jej archiwum, analizowała pokazywane tam wystawy, czytała listy, ulotki, wycinki z gazet, zdjęcia. Zanurzona w pożółkłych papierach dokopała się do fascynującej historii związanej z prezentacją Guernici w 1939 roku. Obraz będący upamiętnieniem zbombardowania podczas wojny domowej w Hiszpanii przez Luftwafe stolicy kraju Basków, stał się uniwersalnym antywojennym symbolem. Powstał w 1937 roku na zamówienie hiszpańskiego rządu, aby wystawić go w hiszpańskim pawilonie podczas Wystawy Światowej w tym samym roku w Paryżu. Sprowadzenie Guernici do Londynu miało pomóc rozpropagować wśród klas pracujących ducha komunizmu, a zarazem walczyć z faszyzmem. Galeria usytuowana w biednej, ale zamieszkałej przez wielonarodową ludność dzielnicy, zawsze była miejscem sprzyjającym radykalnej myśli i aktywizmom. Na początku XX wieku East End stanowił tygiel artystycznych innowacji, społecznych przemian i politycznego fermentu. Gdy Lenin i Trocki spotykali się w Witechapel, by omówić sprawy, które być może oddziałały później na świat, galeria już wówczas prezentowała sztukę z Turcji, Iranu, Indii i Maroka. Sławny hiszpański malarz miał pomóc werbować rekrutów w wojnie domowej w Hiszpanii - mówi Macuga4. Wstęp na wystawę kosztował albo drobną opłatę, albo parę skórzanych butów, które wysłano później na front. Zebrano 400 par.

„OKRĄGŁY STÓŁ”, 2009, DĄB, SZKŁO, POGRUPOWANE DOKUMENTY.

Zainteresowana historią obrazu Picassa, Macuga dotarła do innych, ciekawych i związanych z Guernicą wątków, które dodała do swojej instalacji. Oryginalne płótno obecnie znajduje się w MoMA w Nowym Jorku i niejednokrotnie już służyło różnym osobom do manifestowania sprzeciwu wobec wojny. W 1974 roku irański artysta zniszczył obraz, pisząc na nim czerwonymi, wielkimi literami Kill Lies All w proteście przeciwko wojnie w Wietnamie. Obraz udało się odrestaurować, ale legenda jego czynu pozostała żywa. Picasso wykonał także trzy repliki Guernici w postaci gobelinów, z których jeden wisi w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, gdzie ma być antywojennym memento mori. To właśnie ten gobelin pokazywany jest obecnie w Witechapel i zabiera nas w inny czas, do wojen i polityki dnia dzisiejszego 5 Gobelin wisi w siedzibie ONZ od ponad 20 lat, tworząc tło dla wielu ważnych konferencji prasowych. W lutym 2003 roku amerykański Sekretarz Stanu, Collin Powell, miał tam prezentację, podczas której przedstawił „dowody" na gromadzenie przez Irak zapasów broni masowego rażenia. Przemowa Powella miała na celu przekonać przedstawicieli ONZ do podpisania zgody na zaatakowanie Iraku. Konferencja prasowa zapowiadająca powyższą prezentację, miała miejsce przed zakrytą niebieską zasłoną (sic!) repliką Guernici. Niedługo po tym wydarzeniu brytyjski Channel 4 News doniósł, że raport Collina był oparty na przedawnionych materiałach, a rok później było już powszechnie wiadomo, że dowody Powella były nieścisłe. Wojna jednak już trwała.

Aranżacja wystawy Macugi nie jest przypadkowa. Składają się na nią: Guernica w tle, niebieski dywan, dębowy, okrągły stół, skórzane fotele, kubizująca rzeźba przedstawiająca Collina Powella trzymającego model broni biologicznej podczas prezentacji w siedzibie ONZ, dywan z mapą Iraku oraz film brytyjskiej działaczki antywojennej Jo Wilding z wojny w Iraku (filmy będą się zmieniać co miesiąc). Układ i elementy składowe nawiązują do dwóch pomieszczeń.

„GUERNICA”, GOBELIN, REPLIKA OBRAZU PABLA PICASSO WYKONANA PRZEZ J. DE LA BAUME DURBACH, 1955, WEŁNA.

Pierwsze to pawilon hiszpański z 1937, dla którego Guernica została namalowana. Pawilon został zaprojektowany specjalnie, by uczcić program społeczny Republiki Hiszpańskiej oraz by zwrócić uwagę na cierpienie Hiszpanów podczas wojny domowej. W oryginalnym pomieszczeniu Guernica została umiejscowiona naprzeciw pracy Alexandra Caldera Mercury Fountain (1937) oraz w towarzystwie filmów Luisa Bunuela, Jorisa Ivensa i Ernesta Hemingwaya odnoszących się do masakry wojennej. Drugie wzorcowe pomieszczenie to sala ONZ z okrągłym stołem i skórzanymi fotelami, gdzie - jak już pisałam - znajduje się replika obrazu Picassa. Stół Macugi różni się jednak od oryginału. Przypomina on trochę muzealną gablotkę, a artystka powkładała doń przeróżne dokumenty, m.in. te znalezione w archiwum galerii Whitechapel. Można tam znaleźć druki związane z Wystawą Światową w 1937 roku, te odnoszące się do prezentacji Guernici w Witechapel w przededniu II wojny światowej, wycinki związane z Guernicą w siedzibie ONZ, a także współczesne druki grup aktywistycznych odnoszące się do ostatnio odbytego w Londynie szczytu G20. Jak można przeczytać w zapowiedzi wystawy, pokój został zaprojektowany, aby skłaniać do dyskusji wokół okrągłego stołu. Co więcej, salę można wynająć za darmo. W zamian Whitechapel Gallery żąda jedynie dokumentacji zorganizowanego tam spotkania.

Macuga zaprosiła zwiedzających wystawę do zbadania ciemnych zakamarków historii sztuki.

„COLIN POWELL”, 2009, BRĄZ, DĄB, WYKONANWCA: ALEIX BARBAT I HERO JOHNSON; W TLE: FILM BRYTYJSKIEJ DZIAŁACZKI ANTYWOJENNEJ JO WILDING Z WOJNY W IRAKU W RAMACH MIESIĘCZNEGO PROGRAMU FILMOWEGO.

Zafundowała nam intelektualną łamigłówkę, która - gdy się już ją rozwiąże - zaskakuje swoją logiką i prostotą. Nie da się ukryć, że obraz Picassa szybko stał się nośnikiem politycznych znaczeń. Jest związany bezpośrednio lub pośrednio z kilkoma konfliktami: od wojny domowej w Hiszpanii, przez drugą wojnę światową, zimną wojnę, wojnę w Wietnamie, aż po „wojnę z terroryzmem". Ta antywojenna wystawa to wołanie o wyciągnięcie wniosków z lekcji historii. Macuga pyta także o rolę pojedynczej jednostki w międzynarodowych konfliktach. Czy my jako społeczeństwo ponosimy odpowiedzialność za decyzje podejmowane przez głowy państw, w których żyjemy? Czy mamy siłę zmiany czegokolwiek? Mieszkając w Londynie, co krok można się natknąć na jakieś demonstracje. Jedni mówią, że nie ma po co ich organizować, bo i tak nic nie zmienią, inni wręcz przeciwnie. Żyjemy - na szczęście - w społeczeństwie demokratycznym i póki mamy prawo do demonstracji i wolnego wyrażania swojego zdania, korzystajmy z niego! Możliwe, że nasz głos to tylko wentyl bezpieczeństwa dla ustanowionego porządku. Możliwe, że rzeczywiście nic nie zmienia, ale strach pomyśleć, co by się stało, gdyby prawo do wolnego wyrażania myśli zostało nam zabrane.

The Bloomberg Commission: Goshka Macuga: The Nature of the Beast, Whitechapel Gallery, Londyn, 5.04.2009-18.04.2010.

Niepublikowany wykład Eleanor Nairne w związku z wystawą The Bloomberg Commission: Goshka Macuga: The Nature of the Beast, Whitechapel Gallery, 16 kwietnia 2009.
2. Por. N. Kaye, Site-Specific Art Performance, Place and Documentation, London - New York 2000.
3. M. Kwon, One Place After Another. Site Specific Art and Locational Identity, Cambridge - Massachusetts - London 2002, s. 23.
4. A conversation between Goshka Macuga and Anthony Spira [w:] Goshka Macuga. The Nature of the Beast. Guernica, kat. wyst. Whitechapel Gallery, London 2009, s. 3.
5. Tamże, s. 6.

Kocham to, co robię

2009-04-14T22:06:00.000+01:00

Już jest! Najnowszy numer LinkPolska w którym można przeczytać reportaż "Kocham to, co robię" autorstwa mojego i Michała Andrysiaka.

Ilu z nas nie chciałoby się budzić rano i z uśmiechem iść do pracy? Czy tacy ludzie jeszcze istnieją? Postanowiliśmy to sprawdzić. Bohaterów naszego reportażu nie szukaliśmy daleko. Spotykaliśmy ich w drodze do pracy, na spacerze, próbując coś załatwić. Łączy ich jedno: wszyscy wykonują rzadkie zawody. W dobie korporacji, strategii sprzedaży i krachu kredytowego pomyśleliśmy, że osoby prowadzące własne sklepy i zakłady mogą jeszcze czuć spokój ducha i żyć w miarę bezstresowo. Nie pomyliliśmy się. Rzemieślnicy, drobni handlarze, ludzie prowadzący
zakłady usługowe zawsze byli bardzo ważnym elementem krajobrazu miejskiego i miejmy nadzieję, że tak pozostanie.

Jak będzie wyglądać muzeum sztuki współczesnej w 2058 roku?

2009-04-07T20:51:00.001+01:00

Jak będzie wyglądać muzeum sztuki współczesnej w 2058 roku? Na to pytanie spróbowała odpowiedzieć para artystów: Neil Cummings i Marysia Lewandowska. Ona Polka, on Anglik. Współpracują ze sobą od 1995 roku i w ciągu tego czasu odeszli w swojej działalności artystycznej od wytwarzania autonomicznych obiektów, uważając że w sztuce panuje nadprodukcja.

Znacie to uczucie kiedy czytacie książkę i autor pisze dokładnie to co wy już wiecie, ale wydawało wam się że nikt inny nie podziela waszego zdania? Jest to bardzo miłe uczucie ekscytacji. Czułam ekscytację czytając tekst dotyczący sztuki tych dwojga, bo okazało się że mogę tam znaleźć odzwierciedlenie mojej opinii na temat stanu współczesnej sztuki i jej instytucjonalizacji.

Tydzień temu brałam udział w seminarium organizowanym przez „The Showroom” z udziałem Neila Cummingsa. Tam właśnie miałam okazję obejrzeć film „Museum Futures: Distributed”, będący wywiadem przeprowadzonym w 2058 roku z dyrektorką Moderna Museet w Sztokholmie Ayan Lindquist. Film kreśli świetlaną przyszłość dla sztuki, w której rola artysty, muzeów, galerii i rynku sztuki zostaje zmieniona na lepsze. Artyści zrobili film na zaproszenie Moderna Museet w 50-tą rocznicę jej działalności. Jak powiedział Cummings, video jest urodzinowym prezentem dla muzeum, dlatego roztacza właśnie przed nim wspaniałą przyszłość.

„Museum Futures” wykorzystuje konwencję filmów fantastycznych. Trwa około pół godziny, a akcja ogranicza się do rozmowy dwóch kobiet, które komunikują się ze sobą za pomocą wysoce zaawansowanego sprzętu elektronicznego. Już nie mamy pewności, czy owe kobiety są ludźmi czy może już awatarami. Pani Lindquist mówi w pewnym momencie w liczbie mnogiej: „nie do końca odpowiedzieliśmy na Twoje pytanie”, tak jakby była tylko programem komputerowym wygenerowanym przez Muzeum. Obie kobiety są w stanie w tym samym momencie rozmawiać i w przyśpieszonym tempie sczytywać informacje, czy oglądać film. Dysponują ogromną ilością danych, którymi posługują się w czasie rozmowy. Coś niepokojącego jest w tych dwóch postaciach. Wczuwam się w atmosferę i jestem w stanie uwierzyć, że może rzeczywiście za pięćdziesiąt lat świat będzie wyglądał właśnie tak...

Autorzy umieścili akcję filmu w przyszłości, by zwrócić uwagę na niepokojące elementy współczesności. Co się zmieni w ciągu następnych 50 lat? Od praktyki wystawienniczej opartej na artefaktach sztuki i konsumpcji przejdziemy do co-produkcji. Muzea przestaną kolekcjonować dzieła sztuki, a tym samym zniknie problem przechowywania, konserwacji i uciążliwego powiększania przestrzeni muzeów. Dyrektorka Moderna Museet mówi: „Patrząc wstecz, traciliśmy ogromną ilość czasu i wysiłku zbierając fundusze na zakup, i publiczne posiadanie prac o znacznie zawyżonej cenie. A także traciliśmy czas próbując pozyskać względy bogatych spekulantów, w celu uzyskania sporadycznych dotacji”. Artyści i inni zdali sobie sprawę, że XIX-wieczna idea artysty, osiągnęła swój absolutny limit. Artyści zaczęli postrzegać sztukę jako praktykę i ciągły proces. Zaczęli kreatywnie podchodzić do instytucji sztuki i vice versa, co swe początki miało już w sztuce niektórych artystów XX wieku. Dyrektorka muzeum dodaje: „Przestaliśmy myśleć o sobie jako o XIX-wiecznym muzeum” – które musiało się ciągle rozrastać i posiadać ogromne zaplecze administracyjne. Zaczęło bardziej zależeć im na starożytnym znaczeniu słowa „instytucja”, które odnosiło się do wspierania, w tym wypadku wspierania kreatywności. Miejmy nadzieję, że chodź trochę ta przepowiednia się sprawdzi!

First Thursday

2009-04-04T18:33:00.000+01:00

Co miesiąc galerie wschodniego Londynu otwierają swoje drzwi do godziny 21:00, by gościć na wernisażach freaków wszelkiej maści. Można się tam trochę po lansować, zaprezentować w świeżuteńkim vintage wdzianku, wypić tanie piwko, posłuchać muzyki i przy okazji pooglądać sztukę. Ta ostatnia w tym całym wydarzeniu jest najmniej istotna, bo wierzcie mi lub nie – mało kto zwraca na nią uwagę. Ważniejsza jest atmosfera, poczucie, że robi się coś „alternatywnego” i kontakty towarzyskie. Możecie wyczuć w tym co piszę lekką dezaprobatę, ale moje intencje są jak najbardziej pozytywne, bo przecież istnieją setki gorszych sposobów na spędzanie wolnego czasu.

Ilość galerii do zwiedzenia w ramach czwartkowego wydarzenia jest na prawdę imponująca, dlatego nie sposób odwiedzić je wszystkie w ciągu jednego wieczoru. Galerie (w większości komercyjne) mieszczą się zazwyczaj w dawnych, niedużych magazynach ad hoc przerobionych na przestrzenie wystawiennicze. Tym razem wybrałam się na, podobno jedną lepszych ulic do odwiedzenia, Vyner Street. Spośród dziesiątek zastraszająco słabych obrazów, udało mi się wyłuskać kilka prac, które mi się spodobały. Moim faworytem została kanadyjska artystka Kim Rugg, która uprawia iście jubilerską robotę wycinając swoją sztukę z papieru. Rugg konstruuje od nowa gazety, komiksy, a nawet tapety. Pozostawia im ten sam kształt, materiał, układ, ale pozbawia je znaczenia, odbiera nadaną im funkcję. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się „normalne”, ale po dłuższym przyjrzeniu okazuje się że gazeta w zasadzie nie ma treści, a z części tapety opadły kwiatki i teraz znajdują się na podłodze. Artystka przypomina nam, że to co widzimy jest często projekcją naszego mózgu, wynikiem sugestii. Resztę prac pozostawię bez komentarza, dodam tylko że czasami było mi trudno uwierzyć że jestem w Londynie!

Kim Rugg
Kim Rugg
Kim Rugg
Kim Rugg
Kim Rugg
Szkoda że takie nieostre zdjęcie, ale przynajmniej chociaż trochę oddaje atmosferę Vyner Street.
Nobody cares...
... nobody cares...

Czasami trudno mi uwierzyć że to Londyn
A tu dawny kościół?

Plan na przyszły tydzień

2009-03-30T23:20:00.000+01:00

Poniedziałek:

Wypoczynek w Brighton.

Wtorek:

Simon Henwood's retrospective; Henwood - Paintings and Films: 1988-2008 Pal sześć obrazy, ale Roisin Murphy on the decks!

Środa:

Barbican Art Gallery, Le Corbusier: The Art of Architecture

Czwartek:

Time Out First Thursday, czyli około 100 galerii we wschodnim Londynie otwartych do 21:00 za darmo.

Piątek:

Instytut of Contemporary Art, Sean Snyder: Index

Sobota

Tate Modern, Defining Constructivism: Rodchenko And Popova.

Niedziela

Mam dość!

Polska oczami Brytyjki

2009-03-20T14:50:00.000Z

Polska oczami Brytyjki: http://www.frieze.com/blog/entry/polish_sausages/
Oceńcie sami!

Idealna w Łaźni

2009-03-20T12:22:00.000Z

Tak jak pisalam wcześniej, 6 marca, podczas trwania „Dnia Kobiet Awansem” w CSW Łaźnia w Gdańsku dziewczyny biorące udział w projekcie „Idealna” Iwony Zając przebrane w pomarańczowe kombinezony przeprowadziły ankietę wśród zwiedzających, z czym im sie kojarzy słowo „idealna” i co chcieliby znaleźć w poradniku. Dziś fotorelacja z tego wydarzenia!